างหันไปกล่าวกับแม่เฒ่าจางทันที “ท่านแม่ ไปดูแลเรื่องอาหารการกินของพวกเขากันเถิด!”
“ไม่เป็นไร!” แม่เฒ่าจางกล่าวอย่างโกรธเคือง
ใบหน้าของแม่เถากลายเป็นน่าเกลียดเล็กน้อย และนางยังกล่าวต่อ “ท่านแม่ มันไม่ง่ายเลยที่เป่าเกินจะหาภรรยาได้หากเรื่องราวเป็นเช่นนี้”
แม่เฒ่าจางไม่พูดอะไร หัวใจของแม่เถาแทบจะหยุดเต้น นางจึงกล่าวต่อ “ต้าเหอต้องจัดการเรื่องของเป่าเกินเสร็จสิ้นก่อนที่จะออกไปทำงานอีกครั้ง ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีอารมณ์ที่จะออกไปหาเงินในปีนี้!”
แม่เฒ่าจางเงยหน้าขึ้นก่อนจะกล่าวอย่างไม่อดทน “อืม เจ้าไปทำอาหารให้นางได้!”
แม่เถารีบตอบ “เช่นนั้นข้าจะรีบไปจัดการ”
แม่เฒ่าจางกำลังคิดเรื่องการไปทำงานหาเงินของจางต้าเหอ เมื่อกล่าวถึงสิ่งนี้แล้วความคิดของนางจึงอ่อนลง
แม่เถาออกไปด้านนอกและดึงหยางชุ่ยฮวาเข้ามาข้างใน
“เจ้าคิดทำอะไร? เจ้ามัวแต่อยากเอาชนะข้า แต่กลับไม่เอาเวลานี้ไปทำอาหารงั้นหรือ?” หยางชุ่ยฮวาเปิดปากสาปแช่งทันที
แม่เถาทราบดีว่าคนอย่างหยางชุ่ยฮวานั้นรับมือได้ยาก ในเวลานี้นางจึงกล่าวขึ้น “ข้าจะทำให้เจ้าเอง แล้วเจ้าจะกินอะไร?”
“ข้ารู้สึกว่าไก่แก่ในบ้านของเจ้าดูดีไม่น้อย!” หยางชุ่ยฮวาเชิ่ดหน้าขึ้น
“อะไรนะ? อยากกินสิ่งน
