งซิ่วเอ๋ อเปรียบได้กับกระดูกสันหลังของตน
หลังจากนั้นจางซิ่วเอ๋อจึงกล่าวคำ
“ท่านแม่ มาตั้งชื่อรองให้เด็ก ๆ กันเถิด ข้าบอกท่านพ่อแล้วว่าจะให้บัณฑิตจ้าวเป็นคนตั้งชื่อจริงให้!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม
แม่โจวพยักหน้าและกล่าวว่า “เช่นนั้นให้เด็กหญิงชื่อว่าซื่อหยา”
เป็นเพราะแม่โจวไม่มีความรู้ ดังนั้นนางจึงไม่รู้ว่าจะตั้งชื่อลูกอย่างไร
แต่เมื่อคิดว่าคนทั้งหมู่บ้านจะเรียกขานนาง เรียกว่าซื่อหยาย่อมไม่น่าเกลียด และยังดีกว่าชื่อที่มีความหมายแปลก ๆ อย่างเช่นเจาตี้ด้วย จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าแล้วเอ่ยคำ “เจ้าค่ะ เรียกนางว่าซื่อหยาแล้วกัน”
“แล้วน้องชายข้าล่ะ?” จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม
แม่โจวเหลือบมองจางต้าหูอย่างลังเลก่อนจะกล่าวว่า “เรียกเขาว่าเป่าเอ๋อร์”
เด็กคนนี้เป็นที่รักของครอบครัว!
จางต้าหูพยักหน้าด้วยความพอใจ “เขาชื่อเป่าเอ๋อร์! นี่คือเป่าเอ๋อร์ของครอบครัวเรา!”
จางต้าหูผู้เฉื่อยชามาโดยตลอด ดูเหมือนจะกระตือรือร้นเป็นพิเศษในเวลานี้ เขาแทบจะกระโดดตัวโยนอย่างมีความสุข
จางซิ่วเอ๋อเม้มปาก นางอยากจะกล่าวว่ามันไม่ดีเลยหากจะเรียกชื่อเป่าเอ๋อร์ เพราะท้ายที่สุดแล้วชื่อนี้มันซ้ำกับจางเป่าเกิน
……………………………………………………………………………………
