มาเป็นโล่
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จางต้าหูพยักหน้าและกล่าวตอบ “เช่นนั้น ข้าฝากเรื่องนี้กับเจ้าด้วย”
ขณะนี้แม่โจวตื่นแล้ว
“ซิ่วเอ๋อ ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่? ข้าให้กำเนิดบุตรชายจริง ๆ หรือ?” น้ำเสียงของแม่โจวสั่นเครือเล็กน้อย
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า “ท่านให้กำเนิดบุตรชายจริง ๆ เจ้าค่ะ”
“มาเถิด พาทารกน้อยมาให้ข้าเชยชม” แม่โจวกล่าวเต็มเสียงแล้วในขณะนี้ นางต้องการมั่นใจถึงการมีอยู่ของเด็กชาย
จางซิ่วเอ๋อไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอุ้มเด็กขึ้นมา มันไม่เหมาะหากจะอุ้มเด็กบ่อย ๆ เช่นนี้ แต่หากแม่โจวไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง แม่โจวก็คงไม่สบายใจ
หลังจากที่แม่โจวรับชมแล้วจึงมั่นใจว่าเด็กคนนี้เป็นผู้ชาย นางตื่นเต้นมากจนน้ำตาไหลออกมา
“มันไม่ใช่ความฝัน ข้าไม่ได้ฝันไป ข้ามีลูกชายแล้วจริง ๆ” แม่โจวกล่าวอย่างตื่นเต้น
จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านแม่ อย่าร้องไห้เลย ท่านต้องรีบหายเร็ว ๆ เพื่อที่จะได้ดูแลลูกของท่าน”
แม่โจวพยักหน้า “ได้ ๆ ข้าจะไม่ร้องไห้แล้ว ข้าเชื่อเจ้า”
คราวนี้แม่โจวเปลี่ยนจากคนที่สิ้นหวังกลายเป็นคนที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง นางทราบดีว่าหากไม่มีจางซิ่วเอ๋อ ลูกในท้องของนางไม่อาจคลอดได้ราบรื่น ในเวลานี้นางจึงถือว่าจา
