ลาเปาสองลูกกัน?
จางซิ่วเอ๋อตั้งใจจะถามเถ้าแก่เฉียนว่าจะให้เงินนางเท่าใดหลังจากตั้งราคาขายไว้ที่สองเหรียญทองแดงแล้ว แต่มาคิดอีกทีนางก็คิดว่าเถ้าแก่เฉียนคงจะไม่คดโกงตน จึงไม่ได้พูดอะไร
ในคราวนี้นางนำขนมเหนียนโถวเปามาด้วยจำนวนมาก และเถ้าแก่เฉียนก็ให้คนของเขาไปขนขนมเหนียนโถวเปาทั้งหมดเข้ามาไว้ในร้าน
เถ้าแก่เฉียนมีความเข้าใจในการค้าขายอย่างยิ่ง และในขณะนี้เถ้าแก่เฉียนส่งขนมเหนียนโถวเปาไปให้แขกที่อยู่ในร้านได้ลิ้มลอง
แน่นอนว่าเถ้าแก่เฉียนไม่ได้แจกมันให้แก่ทุกคน แต่เขาจะเลือกแจกเฉพาะคนที่ใช้จ่ายเงินเป็นจำนวนมากเท่านั้น
ท้ายที่สุดแล้วในอิ๋งเค่อจวีนี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ซึ่งมันไม่เพียงพอที่จะส่งให้กับทุกคน
ด้วยวิธีส่งมอบเช่นนี้ ผู้ที่ไม่ได้รับย่อมไม่คิดบ่นอุบแน่นอน มันเป็นเรื่องปกติที่ผู้จ่ายเงินมากกว่าจะได้รับความเพลิดเพลินจากสิ่งต่าง ๆ มากขึ้นอยู่แล้ว
ทันทีที่สิ่งนี้ถูกส่งออกไป ผลกระทบของมันเริ่มเกิดขึ้นทันที
“เถ้าแก่ เฉินหยวนไว่ชอบกินขนมเหนียนโถวเปามาก เขาเลยให้เงินเรามาสองตำลึงเพื่อให้เราจัดจานขอรับ” เสี่ยวเอ้อวิ่งมาบอกกล่าวข่าวดีอย่างมีความสุข
เหล่าคนที่ร่ำรวยจะไม่สนใจจำนวนเงิน คนเหล่านี้ล้วนหยิ
