่งผยองนัก เมื่อชื่นชอบก็มักจะตบรางวัลให้เป็นเงินก้อนใหญ่เสมอ
เมื่อเห็นว่ามีคนซื้อขนมเหนียนโถวเปานี้จริง ๆ เถ้าแก่เฉียนจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เช่นนี้เจ้าว่าอย่างไร ข้าจะขายมันในราคาสองเหรียญทองแดง แล้วข้าจะรับซื้อจากเจ้าสามชิ้นต่อห้าเห หรียญทองแดง”
“เพราะข้าต้องมีค่าฟืนเล็กน้อยด้วย” เขากล่าวเสริม
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ นางตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวด้วยความประหลาดใจ “นี่มันถูกต้องแล้วหรือเจ้าคะ?”
มันไม่ถูกต้องจริง ๆ ดูเหมือนว่านางจะเอาเปรียบเถ้าแก่เฉียนไปสักหน่อย หากขายขนมเหนียนโถวเปาได้สามชิ้น เถ้าแก่เฉียนจะได้รับเงินเพียงหนึ่งเหรียญทองแดง และกลายเป็นว่ากำไรทั้งหมดตก กอยู่ที่นาง!
จางซิ่วเอ๋อกลัวเถ้าแก่เฉียนจะเข้าใจความหมายของนางผิดไป นางจึงรีบกล่าวเสริม “ข้าจะขายให้ท่านในราคาที่ถูกกว่านี้”
เถ้าแก่เฉียนโบกมือพร้อมพูดว่า “ไม่จำเป็น แม้ว่าข้าจะทำเงินได้ไม่มาก แต่ข้าก็สามารถสร้างชื่อเสียงให้ตนเองได้ ข้าพอใจที่จะให้ทุกคนจดจำสิ่งใหม่ ๆ ในร้านอาหารของข้า”
เถ้าแก่เฉียนกล่าวเสริม “สำหรับขนมเหนียนโถวเปานี้ ข้าไม่คิดว่ามันจะลำบากที่จะทำเช่นนั้น เราน่าจะต้องพยายามกันสักหนึ่งเดือน ข้อตกลงก็คล้ายเดิม ไม่
