ระตูพร้อมกับก้าวเข้าไปข้างใน
จางซิ่วเอ๋อเคยมาที่นี่มาก่อน ทว่าทุกครั้งที่นางมาที่นี่ นางจะรีบร้อนไม่มีเวลาสังเกตสิ่งรอบข้างอย่างรอบคอบ
คราวนี้จางซิ่วเอ๋อมองดูลานบ้านของท่านหมอเมิ่งอย่างตั้งใจ
มีที่โกยผงมากมายในลาน และมีตัวยาตากแดดอยู่ด้านใน
ลานบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพร
เมื่อได้กลิ่นนี้ จางซิ่วเอ๋อก็จดจำได้ว่าหนิงอันก็มีกลิ่นหอมคล้ายยาบนร่างกายของเขาเช่นกัน แต่กลิ่นยาในลานแห่งนี้รุนแรงกว่ามาก
สำหรับหนิงอันนั้นมันบางเบายิ่ง
“ท่านอาเมิ่ง ท่านอยู่ที่นี่หรือไม่?” จางซิ่วเอ๋อตะโกน
หลังจากผ่านมาสักครู่หนึ่ง จางซิ่วเอ๋อก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานได้
ท่านหมอเมิ่งเดินออกมาจากห้อง เขาสวมใส่ชุดสีฟ้าเรียบ ๆ ยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดด้วยรูปลักษณ์ที่อ่อนโยนเป็นพิเศษ
สีหน้าไร้ซึ่งความแปลกใจใด ๆ เขามองจางซิ่วเอ๋อด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนพร้อมกล่าวว่า “ซิ่วเอ๋อ เจ้ามาที่นี่หรือ งั้นรีบเข้ามาก่อนเถิด”
หากเป็นในอดีต ท่านหมอเมิ่งคงไม่เชิญชวนจางซิ่วเอ๋อเข้ามาในบ้านเช่นนี้
ทว่าตอนนี้เรื่องราวระหว่างทั้งสองคนเปลี่ยนไปแล้ว และมันก็สมเหตุสมผลหากท่านหมอเมิ่งจะทำเช่นนั้น
จางซิ่วเอ๋อลังเลก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปด
