งเงียบ ๆ โดยไม่ขัดจังหวะคำพูดของจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อกล่าวต่อ “ในที่สุดตระกูลเนี่ยก็ปล่อยตัวข้า แต่พวกเขาไม่ยินยอมให้ข้าแต่งงานใหม่เป็นเวลาสามปี”
ท่านหมอเมิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนี้
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจเล็กน้อย “ท่านอาเมิ่ง ข้าทราบดีว่าท่านไม่อาจรอถึงสามปีได้ ดังนั้นการแต่งงานของเรา… หากเป็นไปได้ แสร้งทำเป็นว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นทีเจ้าค่ะ”
ท่านหมอเมิ่งเงยหน้าขึ้น ราวกำลังอดกลั้นบางอย่าง ในแววตาของเขาปรากฏร่องรอยเศร้าโศก
เขาได้ยินเช่นนั้น จึงกล่าวออกด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าข้ารอไม่ไหว?”
หัวใจของจางซิ่วเอ๋อสั่นไหวเล็กน้อย แต่นางก็ยังกล่าวต่ออย่างแน่วแน่ “ท่านเป็นคนดี ท่านไม่ควรจะรอข้านานเช่นนั้น”
นางยังเด็ก เพียงแค่ 3 ปีนางรอได้
หากแต่ท่านหมอเมิ่งมิใช่เด็กอีกต่อไป หากเขารอถึง 3 ปีมันคงจะน่าอับอายเกินไปสำหรับเขา
แต่เพื่อบอกความจริง จางซิ่วเอ๋อไม่ต้องการให้ท่านหมอเมิ่งต้องรอนาง
หากท่านหมอเมิ่งรอนางถึง 3 ปีจริง ๆ นางก็ไม่อาจปฏิเสธท่านหมอเมิ่งได้อีกต่อไป!
จางซิ่วเอ๋อคิดไตร่ตรองเรื่องนี้อยู่นาน
นางมีความประทับใจต่อท่านหมอเมิ่ง แต่เมื่อคิดอย่างจริงจังแล้ว ความประทับใจเหล่านี้ไม่เกี่
