ยวข้องกับความรู้สึก และถือได้ว่าเป็นการพึ่งพาอาศัยเท่านั้น เฉกเช่นพี่น้องช่วยเหลือซึ่งกันแ และกัน
ท่านหมอเมิ่งมองจางซิ่วเอ๋อและเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “เจ้าไม่คิดเรื่องนี้ต่อแล้วงั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อกล่าว “ข้า…”
ท่านหมอเมิ่งไม่ใช่คนโง่ ดังนั้นเขาจึงสัมผัสได้ถึงความคิดดำมืดจางซิ่วเอ๋อได้อย่างชัดเจน
ในเวลานี้ เขาจะถามจางซิ่วเอ๋อว่านางต้องการจะคิดไตร่ตรองมันอีกครั้งหรือไม่
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อก็เข้าใจเช่นกันว่าท่านหมอเมิ่งมองนางได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่นางก็ไม่อาจกล่าวขอโทษหมอเมิ่งได้
นางไม่ได้ถามท่านหมอเมิ่งว่าเขาจะรอนางเป็นเวลา 3 ปีได้หรือไม่ แต่นางกล่าวออกไปว่าท่านหมอเมิ่งไม่อาจทำได้ ในท้ายที่สุดแล้วทั้งหมดทั้งมวลก็เป็นเพราะว่านางไม่แน่ใจว่าตนต้องกา ารจะแต่งงานกับท่านหมอเมิ่งจริง ๆ
แต่นางไม่เก่งพอที่จะปฏิเสธท่านหมอเมิ่งทันที ดังนั้นข้ออ้างเกี่ยวกับข้อตกลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันอาจจะทำให้ทั้งสองคนอับอายน้อยลง
ท้ายที่สุดแล้วมันไม่ใช่ความผิดของท่านหมอเมิ่งหรือจางซิ่วเอ๋อ ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด
ด้วยวิธีนี้ เรื่องนี้สามารถกล่าวตกลงกันได้ทันที และไม่จำเป็นต้องอับอายต่อก
