ชุนเถากล่าวอย่างโกรธเคือง
จางอวี่หมินกล่าวเยาะเย้ย “สิ่งที่อยู่ในท้องแม่ของเจ้ามันก็เพียงตัวไร้ประโยชน์ คงจะดีกว่าหากให้คนอื่นทราบว่ามันไม่ใช่ก้อนทอง”
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ หัวใจของนางดิ่งลงและนางก็เข้าใจทุกสิ่งแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
นางจดจำได้ว่าแม่โจวค่อนข้างตื่นตระหนกเมื่อนางถูกลักพาตัวไป
ในเวลานี้แม่โจวคงจะไม่ได้แพ้ท้องอยู่ใช่หรือไม่?
ท้ายที่สุดแล้ว ลูกคนนี้ของแม่โจวก็ไม่แข็งแรงนัก!
จางซิ่วเอ๋อคิดเช่นนั้นจึงรีบเดินเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว
“ท่านอาเล็ก ข้าได้ยินสิ่งที่ท่านพูดหมดแล้ว ข้าอดใจรอไม่ไหวที่จะได้เลี้ยงลูกของแม่ข้าเสียจริง คาดไม่ถึงเลยว่าท่านจะมีจิตใจที่ร้ายกาจเช่นนี้ ในอนาคตไม่ว่าผู้ใดได้แต่งงานก กับท่าน คงจะโชคร้ายไปแปดชั่วอายุคน!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวประชดประชัน
แววตาของจางชุนเถาเป็นประกาย “พี่หญิง! ท่านมาแล้ว!”
“ท่านอาเล็ก! ดูสิ ข้าบอกท่านว่าพี่สาวข้ากลับมาในสภาพสมบูรณ์ หากไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้ว! แต่อย่ากล่าววาจาน่าเกลียดต่อหน้าแม่ของข้าอีก!” ในเวลานี้จางชุนเถากล่าวออกมาอย่าง เกรี้ยวกราด
ใบหน้าของจางอวี่หมินเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดเมื่อเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อกลับมา
นางอุทานออกอย่าง
