ไม่เชื่อ “เหตุใดเจ้าจึงกลับมา?”
จางซิ่วเอ๋อหรี่ตาลงและพูดว่า “อะไร? ข้ากลับมาไม่ได้หรือไร?”
จางอวี่หมินกล่าวอย่างเย็นชา “ข้าคิดว่าเจ้าถูกจับยัดกรงหมูในตระกูลเนี่ยไปเสียแล้ว!”
“ท่านอาเล็ก! ข้าคิดว่าท่านคงต้องการเอาข้าใส่กรงหมู แต่ต้องขอโทษด้วย ข้าโชคดีอย่างยิ่งจึงไม่อาจรับความปรารถนาของท่านไว้ได้! ไม่เพียงแต่ในวันนี้ข้าได้กลับมาอย่างปลอดภัย แต่ในอนาคตตระกูลเนี่ยจะไม่มาสร้างปัญหาให้กับข้าอีกแล้ว!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวเสียงดัง
“เป็นไปได้อย่างไร! คนตระกูลเนี่ยจะปล่อยเจ้ามาได้อย่างไร!” จางอวี่หมินกล่าวอย่างขมขื่น
“จะปล่อยตัวข้าหรือไม่ มันไม่ใช่สิ่งที่ท่านจะตัดสินใจ… ข้าจะบอกกล่าวแก่ท่านอาเล็กสักคำ ท่านอย่าได้มีจิตใจโฉดชั่วเกินไป มิฉะนั้นระวังเถิดว่าผลกรรมมันจะตามมาอย่างรวดเร็ว!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวเยาะเย้ย
จางอวี่หมินพ่นลมหายใจเย็นชา “อย่าคิดเย่อหยิ่งเพียงเพราะเจ้ากลับมาได้!”
“ข้าก็ไม่รู้เช่นกันว่าข้าเย่อหยิ่งหรือไม่ แต่ข้ารู้ดีว่าเมื่อข้ากลับมาแล้ว คนแถวนี้ต้องหยุดเย่อหยิ่ง!” จางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินด้วยสายตาคมปลาบ
ใบหน้าของจางอวี่หมินมืดมน
จางซิ่วเอ๋อได้กลับมาอย่างปลอดภัย สิ่งนี้ทำให้นางไม่มีความสุข!
