เนี่ยเฟิ่งหลินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ย่อมไม่ได้ ท่านพี่ต้องการให้ข้าอยู่ต่อ แต่บางคนกลับไม่ต้องการ ในเวลานี้ข้ารู้สึกว่าดวงตาของตนเองเริ่มพร่ามัวแล้ว และหวังว่าจะได้ออกไปโดยเ เร็ว”
ไม่จำเป็นต้องคิดให้มากความว่าเนี่ยเฟิ่งหลินกล่าวถึงใครอยู่ แน่นอนว่าเป็นฮูหยินเนี่ย
นายท่านเนี่ยยิ้มอย่างเขินอาย เขาทราบมาตลอดว่าเนี่ยเฟิ่งหลินและฮูหยินเนี่ยมีเรื่องเบาะแว้งกัน หากแต่เขาก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาเพียงมองว่ามันเป็นความเกลียดชังที่ ไม่อาจอธิบายได้ของเหล่าสตรี
ในเวลานี้ นายท่านเนี่ยไม่สามารถบังคับให้เนี่ยเฟิ่งหลินอยู่ต่อได้ ดังนั้นเขาจึงพูดต่อว่า “เช่นนั้นข้าจะให้คนไปส่งเจ้า”
เนี่ยเฟิ่งหลินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่จำเป็น คราวนี้ข้าพาคนมาด้วยมากมาย”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ เนี่ยเฟิ่งหลินหันหลังกลับพร้อมกับเดินออกมาโดยไม่รอให้นายท่านเนี่ยได้กล่าวอะไรต่อ
