เมื่อเห็นเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อจึงรีบตามออกไป นับเป็นการขันขำยิ่ง วันนี้นางสามารถเผชิญหน้ากับคนเหล่านี้ได้อย่างมั่นใจ ในที่สุดแม้นางจะไม่ใช่ผู้มีอำนาจ ทว่าเนี่ยเฟิ่งหลินก็อยู่ ที่นี่และตอนนี้เนี่ยเฟิ่งหลินจากไปแล้ว หากช้ากว่านี้สักครึ่งก้าว นางอาจจะถูกฮูหยินเนี่ยทุบตีได้
หลังจากที่ออกมาจากบ้านตระกูลเนี่ยได้แล้ว จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจยาว
เนี่ยเฟิ่งหลินมองจางซิ่วเอ๋อพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าจะไม่ไปส่งเจ้า เจ้าสามารถกลับไปด้วยตนเองได้”
จางซิ่วเอ๋อแปลกใจเล็กน้อย แม้นางจะบอกว่าไม่ต้องการให้เนี่ยเฟิ่งหลินไปส่ง แต่นางก็คิดว่าเนี่ยเฟิ่งหลินจะสุภาพดั่งเช่นก่อนหน้านี้
จางซิ่วเอ๋อจะทราบได้อย่างไรว่าเนี่ยเฟิ่งหลินรู้อยู่แล้วว่าเนี่ยหย่วนเฉียวจะเป็นคนพาจางซิ่วเอ๋อกลับบ้านด้วยตนเอง ดังนั้นนางจึงกล่าวออกมาเช่นนี้
จางซิ่วเอ๋อกล่าวขอบคุณเนี่ยเฟิ่งหลินอย่างซาบซึ้ง “ท่านใจดีกับซิ่วเอ๋อยิ่ง ซิ่วเอ๋อจะเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ หากคราวนี้ไม่ได้ท่านช่วยเหลือไว้ ข้าเกรงว่า…”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ นางหยุดพูดไปสักครู่หนึ่ง และผลลัพธ์ของมันก็เป็นสิ่งที่นางไม่อาจคาดเดาได้
