การแสดงออกของเนี่ยเฟิ่งหลินอ่อนโยนลงเล็กน้อย นางกล่าวคำอย่างอบอุ่น “เด็กโง่เอ๋ย ข้าควรปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี อย่างไรก็ตามเจ้าก็แต่งงานกับหย่วนเฉียวแล้ว”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า นางเข้าใจความจริงข้อนี้เป็นอย่างดี
เมื่อนึกถึงเนี่ยหย่วนเฉียว อารมณ์ของจางซิ่วเอ๋อก็สับสนไม่น้อยเช่นกัน
มันเป็นความเกลียดชัง นางคงไม่อาจกล่าวคำว่าชอบออกมาได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้…
จางซิ่วเอ๋อส่ายศีรษะอย่างแรงราวกับจะโยนคนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปจากความคิด
ในขณะนี้เนี่ยเฟิ่งหลินอยู่บนรถม้า จางซิ่วเอ๋อมองไปที่บ้านตระกูลเนี่ยที่ถูกความมืดในยามกลางคืนกลืนกิน บ้านหลังมันเปรียบกับถ้ำปีศาจกินคน
หลังจากเดินออกมาได้ไม่นานนัก จางซิ่วเอ๋อเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่ในความมืด
ปฏิกริยาแรกของนางคือความตื่นตระหนก แต่หลังจากนั้นจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“หนิงอัน!” เมื่อจางซิ่วเอ๋อตะโกนชื่อนี้ น้ำเสียงของนางเผยถึงความยินดี
ในเวลาเช่นนี้ สำหรับนางแล้วการที่ได้พบหนิงอัน! เป็นเรื่องน่ายินดียิ่ง!
เนี่ยหย่วนเฉียวเดินตรงเข้ามา เขามองผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้าด้วยความทุกข์ใจ ความรู้สึกผิดในจิตใจของเขายิ่งเพิ่มพูนขึ้น
