หากไม่ใช่เพราะความตายจอมปลอม จางซิ่วเอ๋อก็คงไม่ต้องทุกข์ทรมานเช่นนี้ใช่หรือไม่?
“เป็นอย่างไรบ้าง?” แม้จางซิ่วเอ๋อจะปรากฏตัวต่อหน้าเนี่ยหย่วนเฉียวแล้ว แต่เนี่ยหย่วนเฉียวยังคงกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องราวของจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อกางแขนราวกับกำลังจะโอบกอดท้องฟ้า นางตะโกนเสียงดังขึ้นไปบนท้องฟ้า “ข้าสบายดี! และข้าเก่งมาก!”
ถูกต้องแล้ว ถึงแม้ครั้งนี้นางจะเกือบตาย แต่ในเวลานี้จางซิ่วเอ๋อก็อารมณ์ดีจริง ๆ
อย่างน้อยนางก็ไม่ต้องกังวลว่าคนในตระกูลเนี่ยจะมาสร้างความเดือดร้อนใดอีก
ไม่ต้องคิดอีกแล้วว่าเมื่อเกิดเรื่องครั้งนี้ เมื่อใดจึงจะเกิดเรื่องอีกครั้ง…
เมื่อเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อมีความสุข แววตาของเนี่ยหย่วนเฉียวอ่อนลงเล็กน้อย “ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน”
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวด้วยความซาบซึ้ง “หนิงอัน เหตุใดเจ้าจึงมาที่นี่ได้? คราวนี้ข้าเกือบตายจริง ๆ หากไม่มีเจ้า ข้าคงจะถูกแขวนคอไปแล้ว”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกหนาววาบขึ้นมาที่กระดูกสันหลังขณะนึกถึงหญิงชราที่ถือเชือกไว้เพื่อแขวนคอนาง
ในขณะนั้นนางรู้สึกถึงความเปราะบางของชีวิต
นางคือคนที่ตายไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่คราวนี้ประสบการณ์มันแตกต่างไปจากครั้งก่อนโดยสิ้นเชิง
