ครั้งสุดท้ายที่นางตายมันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน นางหมดสติไปก่อนที่จะมีเวลาให้หวาดกลัวเสียอีก
ทว่าคราวนี้ ความรู้สึกที่ถูกบีบบังคับและถูกทำร้ายทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่ง
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ร่างกายของจางซิ่วเอ๋อสั่นสะท้าน
เนี่ยหย่วนเฉียวหันกลับมาและเดินเข้ามาหานาง เขาเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ได้เคลื่อนไหวตามมา ดังนั้นจึงหันกลับมามองจางซิ่วเอ๋อ
เมื่อมองดู เขาเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับใบหน้าซีดเซียว
เนี่ยหย่วนเฉียวยื่นมือออกไปคว้ามือที่สั่นเทาของจางซิ่วเอ๋อเอาไว้ พร้อมกล่าวอย่างใจเย็น “ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ตรงนี้”
ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ตรงนี้
ถ้อยคำนี้ราวกับเวทมนตร์ฉุดดึงให้จางซิ่วเอ๋อกลับมาจากขุมนรกแห่งความกลัว
ฝ่ามือของจางซิ่วเอ๋อมีเหงื่อออก ขณะที่มือเรียวยาวของเนี่ยหย่วนเฉียวสัมผัสลงบนมือ ทำให้นางรู้สึกดีมาก
ความเย็นจากปลายนิ้วทำให้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจ
ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมากจนจางซิ่วเอ๋อได้กลิ่นหอมเย็น ๆ จากร่างกายของเนี่ยหย่วนเฉียวผสมกับกลิ่นของยา
