เนี่ยหย่วนเฉียวไม่ใช่คนอ่อนโยน แต่ในขณะนี้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่านางได้พบสถานที่มั่นคงซึ่งจะสามารถพักหลบพายุได้
จางซิ่วเอ๋อสงบลงพร้อมกับยกยิ้มสดใสให้กับเนี่ยหย่วนเฉียว
มุมปากของเนี่ยหย่วนเฉียวยกขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน “ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน”
เมื่อกล่าวเช่นนั้น เนี่ยหย่วนเฉียวจึงกุมมือจางซิ่วเอ๋อไว้และเดินไปข้างหน้า
แถวนี้ไม่มีผู้ใดอยู่เลย สองข้างทางมีเพียงคูน้ำที่เต็มไปด้วยวัชพืช ถัดออกไปก็เป็นป่า
สายลมเย็นในฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน ใบไม้ส่งเสียงกรอบแกรบ
ดวงดาวบนท้องฟ้าส่องแสงระยิบระยับปกคลุมทั่วทั้งท้องฟ้า เกิดเป็นภาพอันงดงาม
ณ ขณะนี้…
บรรยากาศทั้งหมดเงียบสงัด
มีเพียงนาง และเขา
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกจะลืมความหวาดกลัวที่ได้ประสบมาจนหมดสิ้น ตอนนี้นางเต็มไปด้วยความเข้มแข็ง
…………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
รู้สึกอบอุ่นหัวใจจังเลย อย่างน้อยน้องก็มีที่พึ่งแล้ว
ไหหม่า(海馬)
