่าวต่อ “เกิดอะไรขึ้น? ข้าบอกให้เจ้าทำเช่นนี้เมื่อใดกัน? ข้าเพียงแค่อยากลงโทษจางซิ่วเอ๋อนิดหน่อย! ข้าคือฮูหยินตระกู ลเนี่ย จึงมีสิทธิ์ที่ลงโทษจางซิ่วเอ๋อ!”
ใบหน้าของนาง ดูเหมือนว่าจะพูดกับชุนอวี๋อย่างระมัดระวัง แต่หากมองให้ดีแล้ว มันไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้น
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการพูดกล่าวกับเนี่ยเฟิ่งหลิน นายท่านเนี่ย และบอกกับทุกคนว่านางไม่ได้ผิด ไม่มีใครสามารถกล่าวหาว่านางไม่สามารถสั่งสอนบทเรียนแก่จางซิ่วเอ๋อได้!
ชุนอวี๋กล่าวด้วยดวงตาแดงก่ำ “ฮูหยิน ทั้งหมดเป็นความผิดข้า เพียงเพราะข้าต้องการทำร้ายจางซิ่วเอ๋อ แต่ข้าไม่อาจทำได้ด้วยตนเอง ดังนั้นข้าจึงต้องกล่าวอ้างชื่อของท่าน!”
“ฮูหยิน ลงโทษชุนอวี๋เถิด ทั้งหมดเป็นความผิดของชุนอวี๋!” ชุนอวี๋กล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าโศก
ฮูหยินเนี่ยเงยหน้าขึ้นมองนายท่านเนี่ยพร้อมกล่าวว่า “นายท่าน เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะข้าไม่ดูแลสาวใช้ให้ดีเอง”
นายท่านเนี่ยเงียบและไม่ได้พูดอะไรออกมาเป็นเวลานาน
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ นางก็รู้ดีว่าเรื่องนี้จบลงแล้ว แม้นางอยากจะสืบสวนต่อ แต่มันก็ไม่อาจเป็นไปได้
ฮูหยินเนี่ยผู้นี้คิดหาวิธีหลบหลีกไว้เสร็จสรรพเสียแล้ว
แม้นางจะไม่เต็มใจ
