วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม “บรรดาผู้ที่ยังต้องทำงานให้กับนายหญิงของพวกเจ้า พวกเจ้าควรจะคิดหาทางหลบหนีให้ดี เพราะในสายตาของนายหญิงเจ้าแล้ว พวกเจ้าไม่ต่างอะไรนอกจากเครื องมือในการทำบาป!”
จางซิ่วเอ๋อทราบดีว่านางไม่สามารถไล่ตามเรื่องนี้จนจบได้ ทว่านางก็ไม่ใช่คนที่จะยอมพ่ายแพ้อย่างง่ายดายเช่นกัน!
จางซิ่วเอ๋อกล่าวมันออกไปอย่างจงใจ หากนางไม่สามารถแก้แค้นได้ ความรังเกียจต่อฮูหยินเนี่ยคงแน่นจนเต็มอก
หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อกล่าวเช่นนี้ สีหน้าของเหล่าคนรับใช้บางคนถึงกับแปรเปลี่ยน
เมื่อเห็นชะตากรรมที่ชุนอวี๋ต้องเผชิญ คนเหล่านี้รู้สึกขุ่นเคืองเล็กน้อย ทั้งเมื่อถูกจางซิ่วเอ๋อยั่วยุ ความคิดบางอย่างพลันปรากฏขึ้นในใจของพวกเขา
ฮูหยินเนี่ยกล่าวคำอย่างไม่พอใจ “จางซิ่วเอ๋อ อยากพูดอะไรจงพูด เหตุใดชี้นกชี้ไม้กล่าวโทษไปเรื่อย?”
จางซิ่วเอ๋อเลิกคิ้วขึ้น “ข้าไม่ได้เอ่ยชื่อผู้ใดเลย เหตุใดท่านจึงต้องร้อนรนถึงเพียงนั้น?”
“เอาล่ะ หยุดเถียงกันเสียที วุ่นวายอะไรเช่นนี้! ในเมื่อพบตัวผู้กระทำความผิดแล้ว ก็มาจัดการเรื่องนี้ให้จบทีเถิด! จางซิ่วเอ๋อข้าทราบถึงความผิดของเจ้าดี แต่มันไม่สมเหตุสมผลยิ งที่เจ้าจะแต่งงานใหม่ เจ้าต้องเห็นตระกูลเนี่
