วเอ๋อมองไปรอบ ๆ และไม่เห็นคนผู้นั้นเลย
นางกล่าวตอบ “คน ๆ นั้นไม่ได้อยู่ที่นี่!”
เนี่ยเฟิ่งหลินกล่าวด้วยรอยยิ้มแหยะ “ทุกคนอยู่ที่นี่แล้วงั้นหรือ?”
ไม่มีใครตอบคำถามเนี่ยเฟิ่งหลิน
เนี่ยเฟิ่งหลินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ในเมื่อพวกเจ้าคิดหลบซ่อน เช่นนั้นก็ไปกับข้าให้หมด ข้ามีวิธีจัดการกับพวกเจ้า! แต่หากพวกเจ้าบอกความจริง ข้าก็จะพาพวกเจ้าไปเช่นกัน แต่ ตอนจบของเรื่องราวย่อมแตกต่าง”
“มี… มีคนเฝ้ายามสองคน” เมื่อได้ยินเช่นนั้น นางผู้นั้นตกใจพร้อมกล่าวคำอย่างแผ่วเบา
หากถูกจัดการโดยคุณหนูรองจริง ๆ ในอนาคตจะได้กินผลไม้ดี ๆ อีกหรือไม่? ใครไม่ทราบบ้างว่าคุณหนูรองผู้นี้ช่างไร้เหตุผล และเอาแต่ใจเป็นที่สุด
หากคนรับใช้ของฮูหยินถูกคุณหนูรองพาตัวไป พวกเขารู้ดีว่าจะไม่ได้กินดี อยู่ดีอีกต่อไป
เมื่อเป็นเช่นนี้ มันคงจะเป็นการดีกว่าหากเอาใจคุณหนูรองเข้าไว้ เมื่อถูกคุณหนูรองพาไป นางอาจจะปฏิบัติด้วยดีกว่าผู้อื่น
“ข้าไม่ได้บอกว่าให้พาทุกคนมาอย่างนั้นหรือ?” เนี่ยเฟิ่งหลินตวาดเสียงดัง
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เนี่ยเฟิ่งหลินหยุดชั่วครู่ จากนั้นน้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง “เป็นไปได้หรือไม่ว่ามีใครบางคนทำผิด? พวกเจ้าอยากปิด
