นกังวลอย่างยิ่ง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาดังกึกก้องไปชั่วขณะหนึ่ง
ฮูหยินเนี่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ย่อมได้ ข้าจะพาเจ้าไปเดี๋ยวนี้”
ขณะที่ทุกคนกำลังลุกขึ้น จางซิ่วเอ๋อเดินเข้ามาจากด้านนอก “ไม่จำเป็น ข้าอยู่ที่นี่แล้ว”
ช่วงเวลาที่ฮูหยินเนี่ยเห็นจางซิ่วเอ๋อ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่?”
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะเย้ยหยัน “อะไรกัน? ท่านแปลกใจหรือที่ข้ายังไม่ตาย?”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ จางซิ่วเอ๋อไม่สนใจฮูหยินเนี่ยอีกต่อไป นางหันไปคำนับเนี่ยเฟิ่งหลิน “คุณหนูรอง ได้โปรดช่วยชีวิตข้าด้วย!”
เนี่ยเฟิ่งหลินมองจางซิ่วเอ๋อหลังจากที่นางเอ่ยคำนั้น และได้ยินความหมายที่แตกต่างในคำพูดของจางซิ่วเอ๋อ
“ช่วยชีวิตงั้นหรือ? มีใครต้องการชีวิตของเจ้า?” ดวงตาของเนี่ยเฟิ่งหลินหรี่ลง แววตาเปี่ยมความดุร้าย
จางซิ่วเอ๋อจ้องมองฮูหยินเนี่ย “ฮูหยินเนี่ยผู้นี้ส่งคนมาแขวนคอข้า ทั้งยังสร้างเรื่องว่าข้าจะแขวนคอตนเอง”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้แล้ว จางซิ่วเอ๋อมองนายท่านเนี่ยที่ยืนเงียบอยู่ตรงนั้น “ทุกคนล้วนแต่กล่าวว่าตระกูลเนี่ยคือตระกูลใหญ่ และมีจิตใจที่ดีที่สุดในละแวกนี้ แต่ข้าไม่นึกเลย ยว่านี่จะเป็นสิ่งที่ตระกูลเนี่ยกระทำได้อ
