ย่างง่ายดาย! ช่างน่าประทับใจนัก!”
ใบหน้าของนายท่านเนี่ยถึงกับมืดครึ้ม เขามองฮูหยินเนี่ยพร้อมถามอย่างเย็นชา “นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น?”
แม้นายท่านเนี่ยจะไม่สนใจชีวิตของจางซิ่วเอ๋อมากนัก แต่ตอนนี้เขากำลังชี้นิ้วใส่หน้าของอีกฝ่ายและตะคอกรุนแรง ใบหน้าของเขาดูน่าเกลียดไม่น่ารับชม
ฮูหยินเนี่ยรีบกล่าวทันที “เจ้าพ่นเรื่องบ้าอะไร!”
ในขณะนั้นเอง เป็นชุนอวี๋วิ่งเข้ามาจากด้านนอก
“จางซิ่วเอ๋อ! เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่!” ชุนอวี๋ประหลาดใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นจางซิ่วเอ๋อ นางไม่คาดคิดมาก่อนว่าหลังจากที่จางซิ่วเอ๋อหนีไป จะได้มาพบนางอยู่ตรงนี้!
สายตาที่เย็นชาราวกับคมมีดของฮูหยินเนี่ยจับจ้องชุนอวี๋ ชุนอวี๋ตัวสั่นสะท้านเมื่อสบเข้ากับสายตานั้น
ชุนอวี๋เหลือบมองฮูหยินเนี่ยอย่างระมัดระวังและต้องการจะอธิบาย แต่ด้วยจำนวนคนในตอนนี้ทำให้ชุนอวี๋ไม่สามารถกล่าวอะไรได้
“อะไรนะ? เจ้าก็แปลกใจเช่นกันงั้นหรือว่าเหตุใดข้าจึงมาอยู่ตรงนี้?” จางซิ่วเอ๋อมองชุนอวี๋อย่างเย้ยหยัน
ชุนอวี๋มองจางซิ่วเอ๋ออย่างไม่พอใจ
“นายท่านเนี่ย หากท่านคิดว่าความผิดของข้าทำนั้นสมควรตาย ข้าก็ไม่มีสิ่งใดจะพูด หากท่านคิดว่าข้าไม่สมควรตาย ท่านก็ควรจะมีคำอธิบาย
