เอ๋อกล่าวเสียงดัง
“ชุนอวี๋! ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าให้ปฏิบัติต่อจางซิ่วเอ๋ออย่างดี? เจ้าทำเช่นนั้นจริง ๆ หรือ?” ฮูหยินเนี่ยหันไปมองชุนอวี๋พร้อมถาม
ชุนอวี๋ถึงกับตกตะลึงชั่วขณะ และรู้ว่าสิ่งที่ฮูหยินเนี่ยกำลังกระทำคือการโยนความผิด
คงจะดีถ้าหากสิ่งนี้สามารถถูกจัดการจนเสร็จสิ้นแล้ว แต่หากไม่…
ความผิดพลาดทั้งหมดจึงตกอยู่กับชุนอวี๋ และมันก็จะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฮูหยิน
ชุนอวี๋ยิ้มอย่างขมขื่น นางยอมรับความผิดนี้อย่างไม่ลังเลใด ๆ ชุนอวี๋รู้ดีว่านางคือคนรับใช้ และนี่คือสิ่งที่นางต้องทำ
“ฮูหยิน ข้าไม่ทราบว่าเหตุใดจางซิ่วเอ๋อจึงใส่ร้ายข้าเช่นนี้!” ชุนอวี๋อธิบาย
จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างเย็นชา “ข้าจะได้รับประโยชน์ใดหลังจากใส่ร้ายเจ้า? หากข้าไม่รอดชีวิตออกมา ร่างกายของข้าคงถูกแขวนอยู่บนคาน และตายตกไปเป็นผีที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม เพรา าะทุกคนจะคิดว่าข้าฆ่าตัวตายมิใช่ถูกฆาตกรรม!”
“นายท่านเนี่ย ข้ามิใช่คนปากพล่อย ท่านสามารถคิดได้ว่าข้ากำลังกล่าววาจาไร้สาระ ไม่น่าฟัง” จางซิ่วเอ๋อมองนายท่านเนี่ยด้วยแววตาเย้ยหยัน
เนี่ยเฟิ่งหลินกล่าวออกมาอย่างเหยียดหยัน “ใครก็ได้นำหญิงรับใช้ทุกคนของฮูหยินหรูมาพบข้า!”
“เจ้าคิดทำสิ่
