งทำความสะอาดนังสุนัขตัวเมียจางซิ่วเอ๋ออยู่… เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ฮูหยินเนี่ยจึงรู้สึกผ่อนคลา ายขึ้นเล็กน้อย
นังสารเลวเนี่ยเฟิ่งหลินนี้ ทุกครั้งที่ได้พบเจอกัน นางมักจะคอยย้ำเตือนเสมอถึงสถานะ ฮูหยินหรูต่อหน้านายท่านเนี่ย
ราวกับว่ากำลังเตือนนายท่านเนี่ยอีกครั้งว่านางจะไม่มีวันเป็นนายหญิงที่แท้จริงของตระกูลเนี่ย!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ฮูหยินเนี่ยก็ยิ่งเกลียดชังเนี่ยเฟิ่งหลินโดยสมบูรณ์!
ณ ขณะนี้
จางซิ่วเอ๋อถูกสาวใช้ทั้งสองจับตัวเอาไว้
“ปล่อยข้า!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างโกรธเคือง
“ปล่อยงั้นหรือ? เพ้อฝัน!” ชุนอวี๋กล่าวพร้อมหรี่ดวงตาลง
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!” ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อตื่นตระหนกยิ่ง นางฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้งแล้ว คราวนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นนางไม่ต้องการจะตายอยู่ที่นี่!
นางรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะร้องขอความช่วยเหลือ
ทว่านี่คือหนทางสุดท้ายที่นางเหลืออยู่
ชุนอวี๋เดินมาหยุดตรงหน้าของจางซิ่วเอ๋อพร้อมกล่าวเยาะเย้ย “เจ้ายังคงสามารถอธิษฐานได้ ว่าเจ้าจะได้กลับชาติมาเกิดในตระกูลที่ดีในชาติหน้า”
ขณะนั้นหญิงชราสองคนกำลังเอาเชือกพันรอบลำคอของจางซิ่วเอ๋อ
หน้าต่างที่เปิดอยู่กลับปิดลงอย่างแรงเพราะถูกลมกรรโชก!
ปัง ปัง
