านี้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกอ่อนแออย่างแท้จริง
ดวงตาของนางแดงเรื่อขึ้นมา นางปาดน้ำตาขณะทิ้งตัวไว้บนร่างกายของเนี่ยหย่วนเฉียว
นางคิดไม่ออกเลยว่าจะเป็นอย่างไรหากหนิงอันมาช้ากว่านี้
เนี่ยหย่วนเฉียวเหยียดมือออกไปในอากาศ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงวางมือลงและกอดจางซิ่วเอ๋อเอาไว้
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋ออย่างทุกข์ใจ ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ไม่ต้องกลัว”
จางซิ่วเอ๋อเช็ดน้ำตาของนางเงียบ ๆ พร้อมกับมองจางซิ่วเอ๋อด้วยใบหน้าแดงก่ำ “ข้าคงทำให้เจ้าหัวเราะแล้ว”
“เดี๋ยวเจ้าเดินไปตามถนนเส้นนี้ เจ้าเห็นบ้านที่มีไฟสว่างหรือไม่? เข้าไปในนั้น” เนี่ยหย่วนเฉียวชี้ไปที่ถนนแล้วพูด
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างสับสน นางไม่เข้าใจว่าเนี่ยหย่วนเฉียวหมายถึงอะไร เป็นไปได้ไหมที่นางจะพาตัวเองเดินเข้าไปในกับดัก?
แต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่ควรจะเป็นเช่นนั้น
หากเนี่ยหย่วนเฉียวต้องการจะโยนนางเข้าไปในกับดัก เขาก็ไม่จำเป็นต้องช่วยเหลือนาง
เนี่ยหย่วนเฉียวเหมือนจะรู้ถึงความสงสัยในใจของจางซิ่วเอ๋อ
…………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
คุณชายเนี่ยมาช่วยซิ่วเอ๋อแล้ว แง ดีใจ
เสียดายน่าจะปาหินใส่นังชุนอวี๋ให้มันน็อกไปเลย ถ้าไม่หัวแตกก็ควา
