ี๋มองจางซิ่วเอ๋อด้วยความเย่อหยิ่งทั้งยังเสียดสีเล็กน้อย “จางซิ่วเอ๋อ แม้เจ้าจะได้แต่งงานกับนายน้อยของข้า แต่เจ้าก็เป็นเพียงคนต่ำต้อย และในเวลานี้เจ้าจึงถูกเหยียบย่ำ! ไม่มีพรใดให้เจ้าเพลิดเพลินอีกแล้ว!”
“พวกเจ้าสองคน ไปกันเถอะ!” ชุนอวี๋โบกมือพร้อมกล่าวกับหญิงชราสองคนด้านหลัง
หลังจากที่หญิงทั้งสองคนเดินออกมาจากด้านหลังชุนอวี๋แล้ว จางซิ่วเอ๋อก็เห็นว่ามีคนหนึ่งถือเชือกอยู่ในมือ
เมื่อจางซิ่วเอ๋อเห็นเชือก นางก็คาดเดาได้ทันทีว่าคนเหล่านี้ต้องการทำอะไร
ร่างกายของจางซิ่วเอ๋อแข็งทื่อ นางผงะถอยหลัง “พวกเจ้าคิดจะทำอะไร?”
ชุนอวี๋ขมวดคิ้ว “เจ้ายังคิดไม่ออกงั้นหรือ? กลัวหรือไม่? หากตอนนี้เจ้าคุกเข่าลงกับบนพื้นและเอาศีรษะโขกพื้นสักสองครั้ง ข้าจะบอกให้พวกเขาจัดการเจ้าโดยเร็วเพื่อที่จะไม่ให้ต้องเจ็บปวดมากนัก!”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยใบหน้าบึ้งตึง “ชุนอวี๋! หากมีคนรู้ว่าเจ้าทำอะไร? เจ้าไม่เกรงกลัวต่อผลที่จะตามมางั้นหรือ?”
ชุนอวี๋หัวเราะเสียงดังพร้อมกล่าวว่า “ข้ากลัว เหตุใดข้าจึงจะไม่กลัวล่ะ? แต่เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าหากเจ้าตายที่นี่ในวันนี้ จะไม่มีใครทราบได้ว่าเจ้าตายได้อย่างไร ทุกคนคงจะคิดว่าเจ้าเสียใจและอับอายเกิ
