นกว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไป!”
ชุนอวี๋ยกนิ้วขึ้นมาเขี่ยเล่นอย่างไม่แยแส “จางซิ่วเอ๋อ ไม่ว่าเจ้าจะเก่งกาจมาจากที่ใด แต่วันนี้เจ้าต้องตายในมือข้า!”
หลังกล่าวจบ ใบหน้าของชุนอวี๋เผยความอิ่มเอมใจออกมา
จางซิ่วเอ๋อมองชุนอวี๋อย่างขมขื่น “ฮูหยินเนี่ยสั่งเจ้ามาใช่หรือไม่?”
จางซิ่วเอ๋อรู้ดีไม่ว่าชุนอวี๋จะเกลียดนางมากเพียงใด ไม่ว่านางจะกล้าหาญเพียงไหน นางก็ไม่กล้าที่จะปฏิบัติต่อตนเช่นนี้โดยปราศจากคำสั่งของฮูหยินเนี่ย
เมื่อคิดถึงฮูหยินเนี่ยแล้ว จางซิ่วเอ๋อยิ่งรู้สึกเกลียดชังนางมากขึ้น
หญิงคนนี้มิใช่คนใจดีอย่างแน่นอน!
ในท้ายที่สุด นางกับฮูหยินเนี่ยไม่ได้มีความขัดแย้งต่อกันนัก ทว่าฮูหยินเนี่ยก็ยังต้องการที่จะฆ่านาง หลังจากครุ่นคิดเรื่องนี้ต่อ จางซิ่วเอ๋อยังคิดว่าการตายของบุตรชายที่ป่วยหนักของตระกูลเนี่ยมันแปลกประหลาด
หรืออาจจะเป็นสิ่งที่ฮูหยินเนี่ยทำอย่างลับ ๆ
สตรีเลวทรามเช่นนี้จะปล่อยให้เนี่ยหย่วนเฉียวมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?
เมื่อคิดถึงเนี่ยหย่วนเฉียว จางซิ่วเอ๋อลอบบ่นถึงเขาในใจ
หากไม่ใช่เพราะเนี่ยหย่วนเฉียว ตอนนี้นางคงไม่ต้องทุกข์ทรมาน! เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นเพียงผีที่ตายไปแล้ว และยังไม่ได้ทำหน้าที่สามีให้เสร็จสิ้นด้
