ด้วยความสับสนและเอ่ยถาม “ฮูหยินจะปล่อยจางซิ่วเอ๋อไปเช่นนี้หรือเจ้าคะ?”
ฮูหยินเนี่ยกล่าวอย่างเย็นชา “นางคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว และข้าจะสนองความต้องการของนาง”
ชุนอวี๋ตื่นเต้นเมื่อได้ยินเช่นนี้ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าฮูหยินจะไม่ปล่อยนางไป แต่… ฮูหยิน หากนายท่านเนี่ยใจอ่อนเมื่อได้เห็นหน้านางเล่า?”
ฮูหยินเนี่ยหรี่ตาลงพร้อมกล่าวว่า “เจ้าคิดว่าข้าจะให้โอกาสนังสารเลวผู้นี้ได้เจอนายท่านอย่างงั้นหรือ?”
“แล้ว…” ชุนอวี๋ถามอย่างสงสัย
“หลังจากค่ำลง นางก็คงคิดจะแขวนคอตนเอง แล้วเรื่องนี้มันจะไม่เกี่ยวของกับเราเลย มันไม่ใช่เรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้น ข้าได้ยินมาก่อนว่านางเคยฆ่าตัวตาย” ฮูหยินเนี่ยกล่าวด้วยรอ อยยิ้ม
ในเวลานี้ รอยยิ้มนั้นดูน่ากลัวเป็นพิเศษ
ชุนอวี๋เข้าใจทั้งหมดอย่างถ่องแท้ “ฮูหยิน! ท่านฉลาดยิ่งนัก!”
“ในเมื่อนางอยู่ไม่ได้ ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะทุบตีนาง ปล่อยนางไปโดยไม่มีบาดแผลเสียจะดีกว่า เผื่อในภาคหน้ามีคนมาถาม เราจะได้ตอบได้ว่าเราไม่ได้ทุบตีนาง นางเพียงแค่คิดสั้น แล้ว วมันเกี่ยวอะไรกับเรา?” ฮูหยินเนี่ยกล่าวเสริม
ดวงตาของชุนอวี๋เปล่งประกายเมื่อได้ยินเช่นนี้ ยิ่งคิดเรื่องนี้มากเท่าไร นางก็ยิ่งมีความสุขมากเท่
