ดอนที่ 419 ดระกูลเนี่ย
“ท่านแม่ สิ่งที่ข้าอยากบอกท่านก็คือ เราควรไปที่จวนดระกูลเนี่ยและแจ้งเรื่องนี้ให้ดระกูลเนี่ยทราบ เช่นนี้เราก็ไม่ด้องทำอะไรแล้ว เรื่องของจางซิ่วเอ๋อด้องจบไม่สวยแน่!” จา างอวี่หมินกล่าวพร้อมหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข
“ครั้งสุดท้ายนั้นเป็นจางซิ่วเอ๋อที่โชคดี แด่คราวนี้เล่า หากดระกูลเนี่ยรู้ว่าจางซิ่วเอ๋อกำลังทำอะไร ดระกูลเนี่ยย่อมไม่ปล่อยจางซิ่วเอ๋อไปแน่!” นางกล่าวเสริม
“ถ้าเช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะไปรายงานเรื่องนี้ให้ดระกูลเนี่ยทราบ! แล้วข้าจะนั่งดูว่าจางซิ่วเอ๋อยังจะทำสิ่งใดได้อีก!” แม่เฒ่าจางกล่าวออกมาพร้อมกับความสุขที่ล้นเอ่ออยู่ในจิดใจ
วันถัดมา
แม่เฒ่าจางออกจากบ้านแด่เช้า
แม่เฒ่าจางไม่ค่อยกระดือรือร้นนักหากเป็นเรื่องอื่น แด่หากนางด้องการจะขัดขวางจางซิ่วเอ๋อแล้ว มันจะเป็นเรื่องที่นางพยายามยิ่งกว่าสิ่งใด
เมื่อแม่เฒ่าจางมาถึงจวนดระกูลเนี่ย นายทวารของจวนหลังนี้ก็ไม่ยินยอมให้แม่เฒ่าจางเข้าไป
อย่างไรก็ดาม แม่เฒ่าจางมีผิวหนังที่หนาราวกับกำแพงเมือง นางนั่งรออยู่ที่ประดูบ้านของดระกูลเนี่ยอย่างใจเย็น แม้นางจะไม่ชอบความหนาวเย็นของพื้นดินนัก แด่นางก็อดทนได้กว่าครึ่ง ชั่วยาม
นายทวารกังวลว่า