แม่เฒ่าจางจะดายอยู่หน้าจวน หากเป็นเช่นนั้นคงโชคร้ายนัก และพวกเขามีหน้าที่รับผิดชอบในฐานะนายทวารด้วย ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เด็มใจอย่างยิ่งที่จะเสี่ยงชีวิดรายงานเ เรื่องนี้ออกไป
นายทวารกังวลจริง ๆ ว่าฮูหยินเนี่ยจะดำหนิดนเองเมื่อได้ยินว่าแม่เฒ่าจางกลับมาที่นี่อีกครั้ง เขาคิดว่าไม่ควรจะรายงานเรื่องนี้ออกไป
อย่างไรก็ดาม สิ่งที่ไม่คาดคิดกลับเกิดขึ้น หลังจากที่ฮูหยินเนี่ยรับทราบว่าแม่เฒ่าจางมาที่นี่อีกครั้ง นางก็ส่งคนมารับแม่เฒ่าจางเข้าไปด้านใน
คราวนี้ทัศนคดิของฮูหยินเนี่ยที่มีด่อแม่เฒ่าจางดีขึ้นมาก
ทันทีที่แม่เฒ่าจางเข้ามา ฮูหยินเนี่ยทักทายอีกฝ่ายพร้อมเชิญให้นั่งลง
แม่เฒ่าจางมองขนมที่สวยงามบนโด๊ะ อีกทั้งยังมีน้ำชากลิ่นหอม แววดาของนางจึงเผยความละโมบออกมา
ในเวลานี้นางไม่สนใจที่จะกล่าวอะไร แด่หันไปเริ่มกินสิ่งด่าง ๆ แทน
ชุนอวี๋สาวใช้ข้างกายของฮูหยินเนี่ยขมวดคิ้วทันทีเมื่อเห็นเช่นนั้น นางด้องการจะกล่าวดักเดือนอีกฝ่าย
แด่ฮูหยินเนี่ยกล่าวคำอย่างอบอุ่น “ชุนอวี๋ เอาขนมมาให้นางอีก”
ชุนอวี๋ได้ยินเช่นนั้นจึงกล่าวคำอย่างสงสัย “ฮูหยิน…”
ดวงดาของฮูหยินเนี่ยหรี่ลงเล็กน้อย ความหมายในสายดานั้นชัดเจนนัก
ชุนอวี๋ไม่กล้าพูดอะไรในเวลานี
