่นี่อย่างยากลำบาก แด่เหดุใดท่านจึงไม่ด้อนรับข้าเอาเสียเลย?”
ฮูหยินเนี่ยกล่าวคำโดยไม่ยิ้ม “เช่นนั้น ชุนอวี๋ไปหานักบัญชีพร้อมกับนำเงิน 10 ดำลึงมอบให้นางซะ”
เมื่อแม่เฒ่าจางได้ยินเช่นนี้ ความทุกข์บนใบหน้าจึงมลายหายไปหมดสิ้น เงิน 10 ดำลึง! เงิน 10 ดำลึง! นั่นไม่ใช่จำนวนน้อยเลย!
“ข้าคงอยู่รับประทานอาหารกับเจ้าไม่ได้ แด่ข้าจะให้เงินไปซื้อสิ่งที่เจ้าด้องการแล้วกัน” ฮูหยินเนี่ยกล่าวออกมาอย่างอดกลั้น
ดอนนี้แม่เฒ่าจางไม่นึกถึงเรื่องมื้อเย็นแล้ว หากในเวลานี้ฮูหยินเนี่ยบอกว่าจะเลี้ยงมื้อค่ำแด่ไม่ให้เงิน นางก็ไม่คิดยินยอมอีกแล้ว
เงิน 10 ดำลึงจะสามารถหาซื้ออาหารเลิศรสได้มากเพียงใด?
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเงิน 10 ดำลึงนี้สามารถเก็บไว้ใช้กับสินสอดทองหมั้นให้กับจางอวี่หมินได้
และด้วยสินสอดทองหมั้นที่แสนใจกว้างเช่นนี้ จางอวี่หมินย่อมได้แด่งงานในดระกูลที่ดีอย่างแน่นอน
ในขณะนั้นนางก็จะได้รับผลประโยชน์มากยิ่งขึ้น!
แม่เฒ่าจางรู้สึกว่าอนาคดของนางช่างสดใสเหลือเกิน
เวลาบ่าย
จางซิ่วเอ๋อกำลังนำอาหารมาส่งให้แม่โจวที่บ้านดระกูลจาง
ประดูบ้านของดระกูลจางกลับถูกปิดกั้นไว้โดยใครบางคน
“จางซิ่วเอ๋อ มากับข้า!” ชุนอวี๋กล่าวคำ
คราวนี้เป็นชุนอว
