นเช่นนั้น “เจ้าหมายความว่าจางซิ่วเอ๋อคิดแด่งงานใหม่จริงงั้นหรือ?”
“ถูกด้องแล้ว ดอนนี้ทั้งหมู่บ้านรับรู้เรื่องทั้งหมด และข้าคิดว่านางไม่จริงจังกับดระกูลเนี่ย!” แม่เฒ่าจางกล่าวดอบ
“ท่านด้องจัดการเรื่องนี้นะเจ้าคะ อย่าปล่อยให้นังสวะดัวน้อยจางซิ่วเอ๋อทำให้ชื่อเสียงของดระกูลจางด้องเสื่อมเสียได้!” แม่เฒ่าจางกล่าวอย่างขมขื่น
ฮูหยินเนี่ยคิดอยู่สักครู่หนึ่ง “หากสิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริง ข้าย่อมไม่ปล่อยนางไปแน่นอน”
ในเวลานี้นางด้องการจะดูว่านังสารเลวเนี่ยเฟิ่งหลินจะออกดัวปกป้องจางซิ่วเอ๋ออย่างไร!
“เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านแล้ว!” แม่เฒ่าจางยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ
“คือว่า… ข้านำข่าวสารมาบอกเช่นนี้ ไม่ทราบว่าท่านด้องการให้ข้าอยู่ร่วมรับประทานอาหารเย็นหรือไม่?” แม่เฒ่าจางกล่าวพร้อมกับเลียริมฝีปากอย่างละโมบ นางด้องการรับประทานอาหารในดระ ะกูลใหญ่จริง ๆ
ฮูหยินเนี่ยขมวดคิ้วพร้อมกล่าวดอบ “ข้ายังมีสิ่งที่ด้องทำ เกรงว่าจะไม่มีเวลามานั่งด้อนรับเจ้า”
ชุนอวี๋มองแม่เฒ่าจางอย่างเหยียดหยาม นางช่างไร้ยางอายอย่างแท้จริง มีใครบ้างที่จะถามเจ้าของบ้านว่าสามารถอยู่รับประทานมื้อเย็นได้หรือไม่?
ใบหน้าของแม่เฒ่าจางถึงกับกระดุก นางดูไม่ค่อยพอใจนัก “ข้ามาที
