มายความว่าทุกคนจะใช้จุดนี้คอยเป่าหูท่านหมอเมิ่ง ซึ่งนางก็ไม่อาจทราบได้ว่าท่านหมอเมิ่งสนใจเรื่องน นี้หรือไม่
ความจริงแล้วนางไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องนี้กับท่านหมอเมิ่ง
แต่นางต้องการรู้ว่าท่านหมอเมิ่งคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ซึ่งมันอาจจะส่งผลต่อการตัดสินใจของนางในอนาคต
ดวงตาของท่านหมอเมิ่งหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อได้ฟังคำพูดเหล่านั้น ในที่สุดเขาพยักหน้ารับและพูดว่า “ข้ารับทราบแล้ว”
จางซิ่วเอ๋อไม่เห็นสิ่งอื่นใดนอกจากความอ่อนโยนในท่าทีของท่านหมอเมิ่ง จางซิ่วเอ๋ออดไม่ได้ที่จะถามต่อ “ท่านอยากพูดอะไรบ้างหรือไม่? รู้สึกโกรธบ้างหรือไม่?”
ท่านหมอเมิ่งมองจางซิ่วเอ๋ออย่างอ่อนโยน “นั่นเป็นเพียงอดีตเท่านั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันจะไม่ส่งผลต่อความคิดข้าที่มีต่อเจ้า ข้าทราบดีว่าเจ้าเป็นเด็กดีเสมอมา”
เมื่อเห็นว่าท่านหมอเมิ่งเป็นเช่นนี้ แววตาของจางซิ่วเอ๋อพลันอ่อนลงเล็กน้อย
แต่ในใจนางยังรู้สึกแปลกประหลาด ท่านหมอเมิ่งคล้ายจะเป็นน้ำอุ่น ไม่ร้อน ไม่เย็น บางครั้งความใจดีนี้ทำให้นางรู้สึกอบอุ่นมาก แต่บางครั้งความอ่อนโยนเช่นนี้ก็ทำให้นางรู้สึกว่ามั นมีบางอย่างที่ผิดธรรมชาติไปสักหน่อย
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าการเลือกท่านหมอเมิ่ง หม
