ี้? ตอนนี้ท่านชรามากแล้ว ร่างกายของท่านสึกหรอขึ้นมาโดยบังเอิญ ซ่อมแขนขาเก่า ๆ พวกนี้ได ด้อย่างไร? ถึงตอนนั้นน้องสาวข้าคงจะแต่งงานแล้ว ท่านยังคิดให้แม่ของข้ารับใช้หรือไม่?”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ น้ำเสียงของจางซิ่วเอ๋อแสร้งทำเป็นหวาดกลัวเล็กน้อย
แต่ต้องบอกว่าแม่เฒ่าจางนั้นเก่งกาจอย่างยิ่ง
มาถึงวัยนี้แล้ว แต่ยังสามารถทำสิ่งนี้กับลูกชาย ลูกสะใภ้ หลานสาวเช่นนี้ตลอด หากวันหนึ่งนางชราจนไม่อาจเดินไหวได้อีก ชีวิตของนางจะดีกว่านี้หรือไม่?
ทว่าเป็นเพราะแม่โจวมีจิตใจดีและไร้ความคิดที่จะแก้แค้น
แต่หากเป็นแม่เถา…
จางซิ่วเอ๋อรับรองเลยว่าหากมีวันใดที่แม่เถาได้รับอนุญาตให้ดูแลแม่เฒ่าจาง แม่เฒ่าจางคงไม่มีวันอยู่ได้อย่างสงบสุข
จางซิ่วเอ๋อคิดเช่นนั้น แต่แม่เฒ่าจางกลับไม่คิดเช่นนั้น
ในหัวใจของแม่เฒ่าจาง ในวัยชรานางไม่ต้องการพึ่งพาลูกชายเลย ทว่าต้องการให้บุตรสาวของตนได้แต่งงานกับตระกูลใหญ่ แล้วพานางขึ้นเป็นอาวุโสในตระกูลแทน!
คงต้องกล่าวว่าฝันกลางวันของแม่เฒ่าจางนั้นงดงามเกินไป
แม่เฒ่าจางกล่าวอย่างดุร้าย “นังขี้แพ้ตัวน้อย! เจ้ากล้าดีอย่างไรจึงทำกับข้าเช่นนี้! มาดูเถิดว่า
