ข้าจะหักขาเจ้าได้หรือไม่!”
ดวงตาของจางซิ่วเอ๋อหันมองร่างของจางเป่าเกินไปเล็กน้อย “ข้าจะบอกว่าท่านย่ามีหลานชายขาหักอยู่แล้ว แต่ท่านยังต้องการให้ครอบครัวของเรามีคนขาหักเพิ่มอีกงั้นหรือ? ไม่คิดเลย ว่าท่านจะชอบการขาหักมากเช่นนี้!”
ฮึ่ม แม้ว่าจางเป่าเกินจะไม่พูดอะไร
กระนั้นนางรับรู้ได้ถึงสายตาอันโหดเหี้ยมของจางเป่าเกิน และหาได้สนใจว่าจะนึกรังเกียจจางเป่าเกินสักครั้งหนึ่ง
แน่นอนว่าคำว่า ‘ขาหัก’ เป็นความแปรเปลี่ยนของจางเป่าเกิน เมื่อจางซิ่วเอ๋อกล่าวเช่นนี้ออกมา ดวงตาของจางเป่าเกินกลายเป็นสีแดงก่ำ เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองใจ
ในเวลานี้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้พูดอะไรกับคนเหล่านั้น
จางซิ่วเอ๋อคิดเดินออกไปด้านนอก “ท่านย่า ตอนนี้ท่านแก่แล้ว อย่าได้เที่ยวทะเลาะกับผู้อื่นไปทั่ว ข้าเป็นหลานสาวของท่าน ข้าจึงสามารถปล่อยท่านไปได้ แต่หากเป็นผู้อื่น…”
เมื่อจางซิ่วเอ๋อกล่าวเช่นนี้ นางยกยิ้มอย่างมีความหมาย
แม่เฒ่าจางโกรธจนเจ็บจุกอยู่ในอก นางนั่งอยู่บนพื้นและกรีดร้องออกมาถึงสองครั้ง
จางอวี่หมินเห็นเช่นนั้นจึงรีบเดินเข้าไป เมื่อพบแม่เฒ่าจางและจางซิ่วเอ๋อกำลังทะเลาะกันอยู
