่ จางอวี่หมินก็ไม่คิดอยากช่วยเหลือ ทว่าในเวลานี้จางอวี่หมินคิดจะรับผลประโยชน์
จางอวี่หมินลูบหลังของแม่เฒ่าจางเบา ๆ และกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นว่า “ท่านแม่อย่าได้รู้สึกแย่ไป ท่านยังมีข้า! อย่าได้ใส่ใจเรื่องเสียเงินเสียทองเลย”
“อวี่หมินของข้า! โชคดีที่ข้ามีเจ้า ไม่มีใครในครอบครัวนี้ที่เห็นหัวข้านอกจากเจ้า!” แม่เฒ่าจางคร่ำครวญ
จางต้าเหอและแม่เถาซึ่งกำลังรับชมความตื่นเต้นอยู่ถึงกับจมดิ่งลงเมื่อได้ยินเช่นนั้น
แม่เฒ่าจางหมายความว่าอย่างไร?
ไม่เคยเห็นพวกเขาในสายตามานานแล้วหรือ?
“ท่านแม่ ท่านแม่จะกล่าวเช่นนี้ไม่ได้! ไม่ช้าก็เร็วอวี่หมินก็จะต้องแต่งงาน เป็นพวกข้าที่ต้องดูแลท่านต่อไป!” แม่เถากล่าวด้วยความขุ่นเคืองเล็กน้อย
“ข้าไม่ต้องการเจ้า มันคงจะดีกว่าหากเจ้าเอาเวลาไปคิดเรื่องของเป่าเกินแทน!” แม่เฒ่าจางกล่าวอย่างไม่แยแส
จางเป่าเกินถูกยั่วยุโดยจางซิ่วเอ๋อแล้วในก่อนหน้านี้ แต่คราวนี้ครั้นเห็นแม่เฒ่าจางกล่าวคำเสียงดังด้วยสีหน้ารังเกียจอีก เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นกว่าเดิม!
เวลานี้เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจเขากำลังคิดอย่างขมขื่น ในอนาคตเขาจะไม่มีวันปล่อยให้หญิงชราผู้นี้ได้มีความสุข
“เจ้ามองอะไร? เจ้าไม่สามารถควบคุมสิ่งที่เจ้า
