สั่งให้จางต้าหูไปทำงาน แต่เขากำลังคิดถึงของกินอยู่ จางต้าหูจึงไม่ออกไป และมันก็ทำให้แม่เฒ่าจางโกรธ
จางซิ่วเอ๋อหยิบหมูพะโล้และหมั่นโถวออกมาก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ฝนตก ข้าจึงทำขาหมูน้ำแดงไม่ได้ คงต้องเป็นวันอื่นแทนเจ้าค่ะ”
จางต้าหูรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าไม่มีขาหมูน้ำแดงให้กิน แต่ในไม่ช้าเขาก็เห็นพะโล้ชามใหญ่วางตรงหน้า
พะโล้สีน้ำตาลไหม้กับน้ำมันลอยเยิ้มบนผิวทำให้ผู้คนเริ่มอยากอาหารตั้งแต่แรกเห็น
และหมั่นโถวสีขาวก็ทำให้น้ำลายของจางต้าหูเริ่มไหล
“แค่นี้ก็พอแล้ว! แค่นี้ก็พอแล้ว!” จางต้าหูกล่าวซ้ำไปซ้ำมา สำหรับจางต้าหูแล้ว เขาพอใจกับเนื้อสัตว์ตรงหน้าอย่างยิ่ง
แม่เฒ่าจางไม่ค่อยพอใจนักเมื่อได้ยินการเคลื่อนไหวในบ้าน นางยืนอยู่ที่หน้าต่างและพูดว่า “ต้าหู เจ้ากำลังกินอะไร?”
จู่ ๆ ข้างในห้องก็เงียบไปครู่หนึ่ง
จางซิ่วเอ๋อและแม่โจวต่างจ้องมองที่จางต้าหู
จางต้าหูกล่าวด้วยน้ำเสียงอู้อี้หลังจากนั้น “ข้าไม่ได้กินอะไรเลย”
“ต้าหู หากเจ้ากินเนื้อ ก็เหลือสักชิ้นสองชิ้นให้แม่ของเจ้าบ้าง ข้าอดอยากปากแห้งหมดแล้ว” แม่เฒ่าจางกล่าวต่อ
จางต้าหูลังเล “เรื่องนั้น…”
แม่โจวมองจางต้าหูพร้อมกล่าว “นี่เป็นของจ
