างซิ่วเอ๋อ ท่านไม่มีสิทธิ์เรียกหาผู้อื่น!”
ขณะที่จางต้าหูกำลังจะอ้าปากตอบตกลง เขาก็ถูกแม่โจวเอ่ยเรียกสติกลับมา และไม่อาจเรียกใครมาร่วมวงได้
ในเวลานี้เขาจึงพูดเสียงอ่อย “ท่านแม่ ซิ่วเอ๋อให้เหมยจื่อกิน มันไม่มีส่วนของเราเลยขอรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่เฒ่าจางก็เหลือบมองไปตามเสียงด้วยความโกรธเคือง นางถึงกับเกลียดชังจางซิ่วเอ๋ออยู่ในใจ ทั้งหมดเป็นเพราะจางซิ่วเอ๋อ นังชั้นต่ำตัวน้อยผู้นี้! จางต้าหูถึงไม ม่ฟังคำพูดของนาง!
แม่เฒ่าจางโมโหจนเดินออกจากบ้าน
เมื่อนางออกมา นางก็เห็นคนจับกลุ่มพูดคุยกันอยู่ใต้ต้นหวายฉู่
“โอ้ นั่นแม่เฒ่าจางนี่ เหตุใดจึงไม่คิดอับอายแล้วยังกล้าออกมาเดินเล่นอีก?” แม่ม่ายหลิวกล่าวเสียงดัง
แม่เฒ่าจางตอบโต้อย่างไม่พอใจ “อะไรกัน? ถนนตรงนี้เป็นของบ้านเจ้าหรือไร? เจ้ามีปัญหาอะไรหรือหากข้าจะออกมาเดินเล่น?”
“เจ้าคงแก่ชรามากจนไม่รู้ว่าหลานสาวตัวดีของเจ้าสร้างความอับอายอีกแล้ว! เจ้าคงยังไม่รู้ว่าหลานสาวของเจ้าลอบไปขายตัวในซ่องนางโลมลับ! ข้าอยากจัดการแม่นางผู้นี้มานานแล้ว ไม่ นึกเลย
