ว่าจะมีโอกาส!” หลังจากแม่ม่ายหลิวกล่าวจบ นางปิดปากพร้อมกับหัวเราะอย่างพอใจ
ฮึ่ม นางจัดการกับจางซิ่วเอ๋อไม่ได้ เช่นนี้จึงคิดให้แม่เฒ่าจางไปสร้างปัญหาให้กับจางซิ่วเอ๋อแทน
“อะไรนะ? เจ้าพูดอะไร? จางซิ่วเอ๋อไปขายตัวในซ่องนางโลมหรือ?” แม่เฒ่าจางเริ่มสนใจ
นางไม่ได้กล่าวเยาะเย้ยออกมาทันที แต่กลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง เพราะนางไม่เคยนับว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นหลานสาว เมื่อได้ยินคำพูดทั้งหมดในเวลานี้ สิ่งที่นางรู้สึกกลับไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความสุขแทบจะสำลัก!
“จริงไหมล่ะ? ก็รุ่ยเซียงเห็นมันกับตา!” แม่ม่ายหลิวพูดคำเหล่านี้เสียงดัง และเมื่อนางพูด เสียงของนางก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ เพราะเกรงว่าคนอื่น ๆ จะไม่ได้ยิน
แม่เฒ่าจางพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา “ข้ารู้ดีเสมอว่านังผู้นี้มิใช่หาเงินโดยขาวสะอาด! แน่นอนว่านางย่อมใช้ขาเพื่อหาเงิน!”
หญิงชราผู้นี้ช่างปากร้าย นี่คือย่าที่กำลังพูดถึงหลานสาวตนเองงั้นหรือ? ไม่ว่าอย่างไรถ้อยคำนี้ก็น่าเกลียดยิ่งนัก!
แววตาของแม่ม่ายหลิวแปรเปลี่ยนเล็กน้อย “ไม่ใช่ว่าลูกสาวของเจ้า อวี่หมินกำลังจะแต่งงานหรอกหรือ? ชื่อเสียงอันเลวร้ายของจางซิ่วเอ๋อ
