ตอนนี้คือ เมื่อเห็นท่าทางคล่องแคล่วของหนิงอันแล้ว นางไม่ต้องกังวลว่าหนิงอันจะกลายเป็นง่อยอีกต่อไป
ท้ายที่สุด หนิงอันก็ไม่ได้แสดงความรู้สึกอึดอัดหรือเจ็บปวดบริเวณนั้น
แต่ในเวลานี้ จางซิ่วเอ๋อกลับไม่มีความสุขเสียแล้ว นางกำลังตกอยู่ในปัญหายุ่งเหยิงที่หนักยิ่งกว่าเดิม
หลังจากนั้นไม่นาน จางซิ่วเอ๋อจึงกล่าวออกมาเสียงแผ่ว “หนิงอัน เจ้าเป็นไข้อย่างนั้นหรือ?”
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋ออย่างลึกซึ้ง จากนั้นเขาเหยียดแขนออกไปและดึงจางซิ่วเอ๋อเข้ามาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะกอดนางไว้แน่น
ร่างกายของจางซิ่วเอ๋อแข็งทื่อ นางไม่รู้จะตอบสนองเรื่องนี้อย่างไร
นางรู้ว่าควรผลักหนิงอันออกไป แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมการกระทำนี้จึงช้ากว่าที่คิด และไม่รู้ว่าควรจะทำตอนไหน
เพราะมัวแต่คิดอยู่นาน นานเสียจนเป็นหนิงอันที่ปล่อยนางเอง เป็นนางที่ไม่ได้ผลักเขาออก
หลังจากเนี่ยหย่วนเฉียวปล่อยจางซิ่วเอ๋อแล้ว เขาเอ่ยคำ “ดึกแล้ว เจ้าไปนอนซะ”
หลังจากกล่าวเช่นนี้ เนี่ยหย่วนเฉียวก็ก้าวออกไปพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปในห้องของตัวเอง
จางซิ่วเอ๋อยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่งกว่าจะฟื้นคืนสติกลับมาได้ นางมองที่ห้องของเนี่ยหย่วนเฉียวด้วยสายตาที่ซับซ้อน
แซ่ก
