ตอนที่ 411 ชุดกันฝน
จางซิ่วเอ๋อกลับเข้ามาในห้อง นางเอนตัวพิงประตูพร้อมหอบหายใจ ใช้เวลาสักครู่หนึ่งกว่าจะสงบจิตใจลงได้
นางนอนกลิ้งอยู่บนเตียงเป็นเวลานานกว่าจะสามารถหลับต่อได้
เช้าวันรุ่งขึ้น
เป็นวันที่มีเมฆครึ้ม
กว่าจางซิ่วเอ๋อจะตื่นก็สายเสียแล้ว แต่เนื่องจากท้องฟ้ามีเมฆมาก บรรยากาศจึงดูอึมครึมเล็กน้อย
เมื่อนางเปิดประตูออกมา ลมหนาวก็พัดโชยกระทบใบหน้าของนาง จางซิ่วเอ๋อตัวสั่นเล็กน้อย ความรู้สึกง่วงหลังตื่นตอนเมื่อครู่หายไปอย่างรวดเร็ว
จางซิ่วเอ๋อเงยหน้าขึ้นและมองดูท้องฟ้า เมฆก้อนใหญ่ก่อตัวกันเป็นชั้น ๆ ซึ่งมันบดบังท้องฟ้าจนเหลือเพียงนิดเดียว
โชคดีที่มีลมเย็นพัดผ่านตลอดเวลา มิฉะนั้นคงหายใจลำบากไม่น้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอากาศเช่นนี้
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองไปที่ห้องของเนี่ยหย่วนเฉียวด้วยสายตาซับซ้อน
ในขณะนั้นเองประตูก็ถูกเปิดออก
คนที่ออกมาก่อนคือเถี่ยเสวียน
ก่อนหน้าจางซิ่วเอ๋อเต็มไปด้วยอารมณ์โศกเศร้า แต่ในขณะนี้ ทันทีที่นางเห็นเถี่ยเสวียนเดินออกมา นางอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มน้อย ๆ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง
นั่นไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่น แต่เป็นเพราะใบหน้าของเถี่ยเสวียนที่ดูฟกช้ำดำเขียว
ในตอนกลางคืน จางซิ่
