ตอนที่ 410 โรคหัวใจ
ขณะที่จางซิ่วเอ๋อกำลังตื่นตระหนก เนี่ยหย่วนเฉียวยังคงพูดต่อไป
“จางซิ่วเอ๋อ เจ้าสามารถหัวเราะเยาะข้าได้ แต่อย่าได้กล่าวถึงท่านหมอเมิ่งในทุกถ้อยคำให้ข้าได้ยิน อย่ามาขอให้ข้าไปตรวจรักษากับท่านหมอเมิ่ง หรือขอให้ท่านหมอเมิ่งมาหาข้า” ดวงต ตาของเนี่ยหย่วนเฉียวเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เนี่ยหย่วนเฉียวกัดฟันแน่น “ข้าไม่ต้องการให้ผู้ใดไปหาหมอให้ข้า! โรคหัวใจก็ต้องใช้ยารักษาโรคหัวใจ โรคหัวใจของข้าก็คือเจ้า และเจ้าคือยารักษาของข้า”
จางซิ่วเอ๋อตกตะลึงโดยสมบูรณ์แล้วในเวลานี้
หนิงอันกล่าวคำเหล่านี้ออกมา แม้เขาจะไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจน แต่หากไม่โง่เขลาเกินไปก็ย่อมเข้าใจสิ่งที่เขาพูด!
หนิงอันไม่… เขาไม่ควรรู้สึกแบบนี้กับนางมิใช่หรือ?
เมื่อคิดเช่นนี้ ความคิดของจางซิ่วเอ๋อพลันยุ่งเหยิงไปด้วยเช่นกัน
จางซิ่วเอ๋อขยับริมฝีปาก นางต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่นางก็ไม่รู้ว่าจะสามารถกล่าวอะไรได้บ้าง
คำพูดที่นางเพิ่งกล่าวกับหนิงอันมีแต่ถ้อยคำถึงท่านหมอเมิ่ง แต่นางจะรู้ได้อย่างไรว่าเรื่องที่นางกำลังหมายความถึง กับสิ่งที่หนิงอันคิดจะไปคนละทาง
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อเข้าใจแล้ว
สิ่งเดียวที่โชคดีใน