วเอ๋ออาจจะมองเห็นได้ไม่ชัดเจน แต่ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อมองเห็นได้ชัดเจนแล้ว
หลังจากไตร่ตรองดูก็พบว่าในสถานการณ์ก่อนหน้านี้เถี่ยเสวียนได้ตกลงมาจากที่สูงและยังหน้าทิ่มลงพื้นอีกด้วย
แต่เถี่ยเสวียนกลับยิ้มให้จางซิ่วเอ๋อโดยไม่รู้ตัว
รอยยิ้มนี้นำพาความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ
จางซิ่วเอ๋อมองเถี่ยเสวียนด้วยรอยยิ้ม “เถี่ยเสวียน วันนี้เจ้าส่องคันฉ่องแล้วหรือยัง?”
“คันฉ่อง?” เถี่ยเสวียนถึงกับงุนงงเมื่อได้ยินเช่นนั้น ตัวเขาเป็นบุรุษสง่างามสูงเจ็ดฉื่อ จะเป็นห่วงรูปลักษณ์เหมือนอย่างสตรีได้อย่างไร
ขณะทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่ เนี่ยหย่วนเฉียวก็เดินออกมา
เขาเหลือบมองเพียงครั้งเดียว ก็เห็นว่าจางซิ่วเอ๋อและเถี่ยเสวียนกำลังพูดคุยกันด้วยรอยยิ้ม
หากจางซิ่วเอ๋อยิ้มแล้วพูดคุยกับเถี่ยเสวียนต่อก็คงจะดี
แต่สิ่งสำคัญที่สุดก็คือทันทีที่เนี่ยหย่วนเฉียวออกมา รอยยิ้มบนใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อหายไปทันทีและนางก็หันหน้าหนีไป
สิ่งนี้ทำให้เนี่ยหย่วนเฉียวรับรู้ได้ถึงระยะห่างทางจิตใจอันแข็งกล้า จางซิ่วเอ๋อรังเกียจเขามากขนาดนั้นเลยหรือ?
การได้พบเจอกับเถี่ยเสวียนนั้นกลับดีกว่าได้พบเจอกับเขา!
เนี่ยหย่วนเฉียวอึ้งงันไปพักหนึ่ง ตอนนี้ใบหน้าของเขามืด
