มนราวกับท้องฟ้าที่กำลังจะมีพายุฝน
เถี่ยเสวียนลอบสังเกตว่าเนี่ยหย่วนเฉียวอารมณ์ไม่ดีนัก เขาจึงกล่าวกระซิบ “เจ้านาย…”
เนี่ยหย่วนเฉียวเหลือบมองเถี่ยเสวียนอย่างเย็นชา
หัวใจของเถี่ยเสวียนสั่นไหว เขาตัดสินใจแล้วว่าเพื่อความปลอดภัยของตนเอง ตอนนี้เขาควรจะอยู่ให้ห่างจากเจ้านายของตนไปก่อน
จางซิ่วเอ๋อเดินตรงเข้าไปในห้องครัวเพื่อทำอาหาร
เนี่ยหย่วนเฉียวตามไปยืนอยู่ที่ประตูห้องครัวและมองดูหญิงสาวที่กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ด้านใน
หลังจากใส่ข้าวฟ่างลงในหม้อ จางซิ่วเอ๋อก็หยิบจาน ตีไข่สองฟองลงไป โรยเกลือ แล้ววางบนผ้ากรองเพื่อทำไข่ตุ๋น
เนี่ยหย่วนเฉียวยังคงยืนดูนางยุ่งอยู่กับสิ่งเหล่านั้น และตอนนี้นางเริ่มก่อไฟในเตาอีกครั้ง
จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วว่าเนี่ยหย่วนเฉียวกำลังจ้องมองนางอยู่
มีเพียงจางซิ่วเอ๋อที่ต้องการหลบเลี่ยงเนี่ยหย่วนเฉียว เช่นนี้นางจึงเงียบตลอดเวลาและแสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไรเลย
แต่มันคงจะอึดอัดเล็กน้อยสำหรับคนที่ต้องถูกจ้องมองเช่นนี้เป็นเวลานาน
จางซิ่วเอ๋อไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป นางลุกขึ้นและเดินตรงไปหาเนี่ยหย่วนเฉียว “หนิงอัน เจ้าไม่มีอะไรทำหรืออย่างไรกัน? หากเจ้าไม่มีอะไรทำ ก็ช่วยข้าไปตัดหญ้าให้ลาก
