ิน อย่ามา ายืนจ้องข้าเช่นนี้!”
ดวงตาของเนี่ยหย่วนเฉียวหรี่ลงเล็กน้อย จากนั้นเขาจึงกล่าวตอบเบา ๆ “ได้”
เมื่อเห็นว่าเนี่ยหย่วนเฉียวตอบรับเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเล็กน้อย
แต่นางก็ไม่พูดอะไร และตอนนี้นางก็ไม่เข้าใจตนเองจึงไม่อยากจะพูดอะไรมากนัก
สำหรับเนี่ยหย่วนเฉียว? เมื่อคืนเขาไม่ได้ดื่มเหล้างั้นเหรอ? นางแค่แสร้งคิดว่าเนี่ยหย่วนเฉียวกล่าววาจาไร้สาระก็สิ้นเรื่อง และเมื่อนางตื่นขึ้นมาก็ลืมทุกสิ่ง เพราะเนี่ยหย่วน เฉียวไม่ได้พูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน นางก็ไม่จำเป็นต้องกล่าวอะไรถึงมัน
หลังกินอาหารเช้าเสร็จ ฝนก็ตกหนักมาก
อากาศเช่นนี้ไม่มีทางที่จะออกไปไหนได้ ดังนั้นจางซิ่วเอ๋อและชุนเถาจึงทำชุดกันฝนโบราณอยู่ในบ้าน
กาบต้นตาลที่ใช้ทำชุดกันฝนโบราณถูกตระเตรียมไว้นานแล้ว แต่ก่อนหน้านี้ฝนไม่ได้ตกหนักมากนัก ทั้งสองคนยุ่งอยู่กับการออกไปนอกบ้านจึงหลงลืมเรื่องนี้ไป
วันนี้มีเวลาว่างและก็ไม่รู้ว่าฝนจะหยุดเมื่อใด ทั้งสองคนจึงทำชุดกันฝนโบราณอยู่ที่บ้าน
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าร่มสะดวกกว่าก็จริง แต่ร่มโบราณเหล่านี้ล้วนเป็นโครงไม้ไผ่เคลือบกระดาษน้ำมัน หากฝนตกปรอย ๆ มันก็สามารถช่วยได้สักระยะหนึ่ง แต่
