ตอนนี้ดูเหมือนเถี่ยเสวียนจะไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะจัดการตนเองเสียแล้ว
ไม่ผิด เมื่อเถี่ยเสวียนปีนลงจากกำแพง มือของเขาก็จับยึดได้ไม่ค่อยดีนัก จึงร่วงหล่นหน้าคว่ำลงมาในที่สุด
ปากของเถี่ยเสวียนคล้ายกับกำลังพูดพึมพำอะไรบางอย่าง
จางซิ่วเอ๋อเดินเข้าไปและใช้มือตบหน้าเถี่ยเสวียนเบา ๆ
“เถี่ยเสวียน! เถี่ยเสวียน! ตื่นได้แล้ว!” จางซิ่วเอ๋อร้องเรียกเถี่ยเสวียน
เวลานี้นางรู้สึกประหลาดใจกับเรื่องของเถี่ยเสวียนมากจนลืมถ้อยคำแปลก ๆ ที่เนี่ยหย่วนเฉียวกล่าวเอาไว้ก่อนหน้านี้ไปชั่วคราว
ความจริงแล้ว จางซิ่วเอ๋อเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะคิดเรื่องนี้นัก
ความตั้งใจเดิมของนางคือการไม่เข้าไปพัวพันกับหนิงอัน ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่นางจะเลือกเพิกเฉยต่อเขาในเวลานี้
เถี่ยเสวียนกระซิบ “ลม…”
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วก่อนจะพูดว่า “ใช่ ลมแรงมาก หากเจ้ายังนอนอยู่ตรงนี้ พรุ่งนี้เช้าเจ้าจะปากเบี้ยว!”
แม้ว่านางจะคิดว่าคำพูดโบราณเหล่านี้ไร้สาระไปหน่อย แต่จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าการนอนตากลมจะทำให้เกิดโรคหลอดเลือดในสมองตีบ
นี่ไม่ใช่การพูดพล่อยโดยปราศจากพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์!
หากนางไม่เห็นเถี่ยเสวียน ก็ไม่เป็นไร แต่เมื่อเห็นแล้ว นางจะปล่อยให้เถี่ยเสวียนนอนอยู่
