นได้อีกต่อไป
เถี่ยเสวียนตัวใหญ่มาก เขากินเยอะในทุกวันและร่างกายของเขาหนักอึ้ง! จะเกิดอะไรขึ้นหากเขาบดขยี้จางซิ่วเอ๋อ?
ช่วงเวลาที่เนี่ยหย่วนเฉียวโอบกอดจางซิ่วเอ๋อเอาไว้ เขาผลักเถี่ยเสวียนให้ล้มลงไปกองกับพื้นแทนจางซิ่วเอ๋อ
เถี่ยเสวียนไร้การสนับสนุน เขาล้มลงอย่างแรงก่อนจะพยายามยืนขึ้นด้วยตนเอง
เขาขยี้ตาและเห็นว่าเนี่ยหย่วนเฉียวยืนอยู่ตรงหน้าเขา เจ้านายกำลังโอบอุ้มจางซิ่วเอ๋อเอาไว้
ในตอนนี้ มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในใจของเขา! เป็นเช่นนี้! นายท่านผลักเขาล้มเพื่อช่วยเหลือจางซิ่วเอ๋อ!
เมื่อคิดเช่นนี้ เถี่ยเสวียนรู้สึกโศกเศร้าเล็กน้อย
แต่ในเวลานี้ไม่มีใครสนใจความเศร้าของเขา
เนี่ยหย่วนเฉียวกล่าวเสียงทุ้ม “ระวังตัวด้วย”
เมื่อกล่าวเช่นนั้น เนี่ยหย่วนเฉียวลังเลที่จะปล่อยมือที่อุ้มจางซิ่วเอ๋อเอาไว้
จางซิ่วเอ๋อก้มหน้าลงและมองไปที่ปลายเท้าของตน ใบหน้าของนางแดงเรื่อเล็กน้อยก่อนกระซิบเสียงแผ่ว “ขอบคุณ”
“เจ้าอยู่ที่นี่แล้ว เช่นนั้นก็พาเถี่ยเสวียนเข้าห้องด้วย” หลังจากกล่าวจบ จางซิ่วเอ๋อก็จากไปอย่างรวดเร็ว!
เนี่ยหย่วนเฉียวเหยียดมือออกและดึงร่างของเถี่ยเสวียนที่โซซัดโซเซคล้ายกับจะล้มเอาไว้
การเคลื่อนไหวของเข
