ตอนที่ 408 รู้สึกแย่
หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อกลับมาถึงบ้าน นางก็ตักน้ำล้างหน้า และเก็บเสื้อผ้าที่แห้งแล้วเข้าบ้านก่อนจะเข้านอน
ก่อนเข้านอน นางมองตรงไปที่ห้องของหนิงอันและเถี่ยเสวียน
ห้องนั้นมืดมิดเงียบสงัด
จางซิ่วเอ๋อคิดอยู่สักครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังกลับ
นางไม่รู้ว่าเนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนไปไหน และทำไมเวลานี้พวกเขายังไม่กลับมา
ครั้นจันทราลอยเด่นอยู่กลางฟ้า จางซิ่วเอ๋อผู้หลับตั้งแต่หัวค่ำจึงตื่นขึ้นมากลางดึก นางนอนกระสับกระส่ายอยู่ครู่หนึ่งจึงพบว่ามันยากที่จะนอนต่อได้
นางรู้สึกร้อนใจอย่างบอกไม่ถูก จางซิ่วเอ๋อรู้สึกได้ว่าตนเองกำลังหงุดหงิดมาก
นางสวมเสื้อผ้าพร้อมกับเดินออกไปที่ลานบ้าน
ยามมองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนไร้ซึ่งเมฆบัง มีเพียงแสงจันทร์สาดส่อง ลานบ้านจึงสว่างไสวเป็นพิเศษ
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจเล็กน้อย
และในขณะนี้เอง จางซิ่วเอ๋อก็ได้ยินเสียงบางอย่าง
นางเงี่ยหูฟังอย่างระมัดระวังและมองไปที่ต้นไม้คอเบี้ยวในสนาม ต้นไม้นั้นมีทรงพุ่มหนาทึบเสียจนจางซิ่วเอ๋อไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ด้านในได้
นางพึมพำเสียงแผ่ว “อาจจะเป็นนกป่ากระมัง”
ยอดของต้นไม้คอเบี้ยวขยับอีกครั้งขณะที่นางบ่น
คราวนี้จางซิ่วเอ๋อรู
