น ข้าไม่สามารถช่วยเจ้าได้จริง ๆ”
ใบหน้าของรุ่ยเซียงพลันมืดมนเมื่อได้ยินเช่นนั้น “เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้าหมายความว่าตอนนี้เจ้าไม่สามารถให้ข้ายืมเงินได้งั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางอาจจะทำให้ผู้อื่นขุ่นเคืองใจด้วยการทำเช่นนี้ แต่นางก็ไม่ยอมตบหน้าตัวเองให้ดูอ้วนหรอก วันเวลาที่อยู่อาศัยบ้านหลังนั้นก็ใช่ว่าจะดี จึงรู้สึกเห็นใจผู้อื่นเท่านั้น
รุ่ยเซียงดูเหมือนจะโศกเศร้าเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา แต่เพราะมันมืดแล้วจางซิ่วเอ๋อจึงไม่ทราบว่ารุ่ยเซียงมีน้ำตาจริงหรือไม่
แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะเห็นว่ารุ่ยเซียงร้องไห้จริง ๆ มันก็ไม่ทำให้นางใจอ่อนลงได้
“ซิ่วเอ๋อ เราสองเป็นสหายร่วมตายกันมิใช่หรือ? ตอนนี้ข้ากำลังมีปัญหา เจ้าไม่ให้ข้ายืมเงินจริงหรือ?” รุ่ยเซียงเผยน้ำเสียงโศกเศร้า
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกใจอ่อนเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องนี้ แต่นางพลันนึกถึงความคิดที่ก้าวร้าวของรุ่ยเซียงก่อนหน้านี้ จึงรีบตอบกลับทันที “รุ่ยเซียง หากเจ้าประสบปัญหาจริง ๆ ข้าอาจช่วยได้ แต่สำหรับเรื่องเงินแล้ว…ข้าช่วยไม่ได้”
เป็นเพราะความสัมพันธ์เดิมระหว่างเจ้าของร่างคนเก่ากับรุ่ยเซียงค่อนข้างดีต่อกัน
