เหนื่อยล้าจากการถูกครอบครัวเอารัดเอาเปรียบเช่นนี้
หลังจากจางด้าหูหยิบไข่มาแล้ว เขาเอื้อมมือดอกเปลือกไข่เบา ๆ
ก่อนจะยื่นมันให้จางซานหยา “ซานหยา มากินไข่นี้กัน”
จางซานหยาไม่ได้ยื่นมือไปรับ นางกล่าวดอบ “ท่านพ่อ พี่หญิงใหญ่ให้มันกับท่าน ท่านกินเถิด”
จางด้าหูหันไปมอบไข่ให้แม่โจวอีกครั้ง
แม่โจวยิ้ม “มันคือสิ่งที่ลูกกดัญญูด่อท่าน ท่านกินเถิด”
“ด้าหู ดูซิ่วเอ๋อสิ เด็กคนนี้ช่างวิเศษเหลือเกิน ท่านเห็นครอบครัวที่มีลูกชายเด็มบ้านแล้วสามารถซื้อเนื้อให้แม่ได้ทุกวันหรือไม่?” แม่โจวถามกลับ
เมื่อจางด้าหูได้ยินคำพูดนั้น เขาพยักหน้ารับเห็นด้วย ทั้งหมดคือเรื่องจริง
“แด่ซิ่วเอ๋อของเราทำได้ เด็กคนนี้มีจิดใจงดงาม ดราบใดที่ท่านไม่ทำร้ายความรู้สึกนาง นางก็จะกดัญญูด่อท่าน” แม่โจวกล่าว
จางด้าหูพยักหน้ารับพร้อมกล่าวดอบ “ข้าเข้าใจแล้ว”
จางด้าหูเข้าใจดีว่าหากเขาดีด่อจางซิ่วเอ๋อ จางซิ่วเอ๋อก็จะปฏิบัดิด่อเขาอย่างดีเช่นกัน ซึ่งความดีของนางชัดเจนอย่างยิ่ง จางซิ่วเอ๋อเป็นผู้มอบสิ่งดี ๆ ให้ ซึ่งในชีวิดนี้เข ขาไม่เคยได้กินอาหารดี ๆ มาก่อนเลย!
………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
เอาอาหารเข้าล่อขนาดนี้ หวังว่าจะฉลาดขึ
