ท่านหมอเมิ่งนั้นเป็นเรื่องใหญ่
จางต้าหูกล่าวด้วยน้ำเสียงอู้อี้ “เรื่องนี้…”
“อะไรนะ? ท่านไม่อยากทำงั้นหรือ? ท่านเพียงแค่พูดว่ากตัญญู แต่กลับไม่ต้องการทำสิ่งนี้งั้นหรือ?” จางอวี่หมินจ้องจางต้าหู
“ข้า…” จางต้าหูลังเล เขาไม่สามารถตัดสินใจได้
“เฮ้ เฮ้ หลานสาวของข้าอกตัญญูแล้ว ลูกชายของข้ายังจะอกตัญญูอีก ข้าไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว!” แม่เฒ่าจางกล่าวถ้อยคำยืดยาวก่อนจะทุบร่างกายตนเองและร้องไห้ออกมา
เมื่อเห็นแม่เฒ่าจางเป็นเช่นนี้ จางต้าหูรู้สึกกังวลขึ้นมาทันที
“ท่านแม่ อย่าทำเช่นนี้เลย ข้ารู้ว่ามันไม่ถูกต้อง ข้าเชื่อท่านแม่แล้ว!” จางต้าหูโพล่งออกมา!
เมื่อจางซิ่วเอ๋อและแม่โจวเดินเข้ามาจากด้านนอก จากต้าหูและจางอวี่หมินก็เดินออกมาพร้อมกัน
ขณะที่จางต้าหูเห็นจางซิ่วเอ๋อ ใบหน้าของเขามืดครึ้มเล็กน้อยก่อนจะกล่าว “ซิ่วเอ๋อ! มานี่!”
ฝีเท้าของจางซิ่วเอ๋อและแม่โจวหยุดชะงักเล็กน้อย แต่ไม่ได้เดินตามไปตามที่จางต้าหูออกคำสั่ง แต่ยังคงยืนอยู่ห่าง ๆ และจ้องมองจางต้าหู
ใบหน้าของจางต้าหูพลันมืดมน ดูเหมือนว่าเขาจะมีความคิดที่ไม่ดีเท่าไหร่ ส่วนแม่เฒ่าจางที่ยืนอยู่ด้านหลังของจางต้าหูมีสีหน้าทั้งเย็นชาและไม่แยแสสิ่งใด ส่วนจา
